Het doosje in de zak van het vrouwtje maakt muziek. Ze neemt het en begint erin te praten… ze luistert ook. Ze schrikt een beetje. Wat zegt ze: arm gebroken? Wat is dat? Wat hoor ik nog? Voetbal? Kantine?

Het wordt al te gek! Vrijdagavond en gareeltje aan. Niet naar de wei? Neen, dus. Want de vedette speelt vanavond voetbal. Bij een nieuwe ploeg. Kan niet gemist worden.

We zijn er. Kijk, daar komt zus van ’t vrouwtje ook en bijna-zus van zus van ’t vrouwtje! Iedereen is er weer! Joepie, veel knuffelen. Er is iets mis, ik mag niet knuffelen met zus van ’t vrouwtje vandaag. Haar rechtervoorpootje zit in een wit stijf spul. Oeioei, ze kijkt pijnlijk en sip, zus van ’t vrouwtje! Gisteren gevallen?
Is ze in de boom geklommen, vrouwtje en gevallen?

Neen, Kita, ze is van de trap gevallen en ze heeft een gebroken arm. Zit nu maar stil jij!

Absoluut, ik ga mooi liggen! Oh, ik krijg een kauwbeentje… leuk! Ik ga graag naar voetbal! Ook op vrijdagavond al kan ik dan niet naar de wei! 😉

Meestal zijn het vrouwtje en ik dikke maatjes, zijn we dikke vriendinnetjes. Maar soms zijn we supergoede vriendinnetjes, echt waar! Dan wil ik helemaal vergeten dat ik naast airedale ook terriër ben en dus af en toe moet koppig zijn! Dat vindt het vrouwtje ongelooflijk leuk en ik ook! Oh ja!!! Echt wel!

Wanneer zijn wij zo’n supervriendinnetjes? Wel, als het vrouwtje heel ver weg is en ze roept me. Nee, nee, ze roept dan niet gewoon Kiiiiiiiiiiitaaaaaaaaaaa! Neen, ze neemt dan dat zwarte fluitje en roept mijn naam in fluitjestaal. Dat gaat zo: tuuuut tuuuut tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut. Dat is Kita in fluitjestaal!

Als ik dat hoor, dan vertrek ik in heel grote looppas, zo snel als mijn pootjes kunnen, naar het vrouwtje… wat ik ook aan ’t doen ben! Spelen of niet, snuffelen of niet… ik vertrek! Altijd! Het vrouwtje is dan hééééél blij en vrolijk als ik zo kom aangestormd. Soms kan ik zelfs niet zo goed remmen, op nat gras. Maar ik eindig altijd netjes voor haar voeten en dan krijg ik een lekker stukje gedroogde kip en een flinke knuffel! En ze zegt dan: flinke Kita, lieve Kita! Zooooo fijn vind ik dat!

Ik heb het speciaal voor het blinkend doosje ook gedaan en heb geduldig gewacht op de kip en de knuffel! Je zal mijn fluitjesnaam wel horen en je moet goed kijken want ik kom van hééééééééééél ver!! 🙂

Wat gebeurt er nu? Het vrouwtje neemt mijn leiband en vertrekt zonder mij? Tiens, en nu mogen Lennox en ik allebei met het baasje mee? Ik snap er niks van. We gaan zelfs naar de hondenwei! Hoe gek allemaal.

En het wordt nog gekker vandaag! Lennox en ik zijn al op de wei. Wie komt daar aan? Gitte, aan mijn leiband en met mijn vrouwtje! Wel sapristi!

Oei, ik moet hier even wegduiken onder de struiken… een aanval van een Akita. Gelukkig komt zijn baasje die kwaaie meneer Akita weghalen, hij moet weer aan de leiband. Oef! Wegwezen. Aaaai, hij heeft nu (verdiende!) hommeles met mijn onvervaarde opa Lennox. Kom opa Lennox, wegwezen, roept ons baasje! Die is al ginder ver met Gitte, die miste hier wel wat!
We blijven nu maar in de achterste helft van de wei en lopen heel hard en we ravotten nog meer. Onze tong hangt op onze tenen, lacht het vrouwtje. We gaan naar huis.
Ik snap er niks van! Gitte komt mee naar ons huis! Hoera, hoera, dat wordt dolle pret!

Maar de baasjes willen dat we rustig zijn… Gitte met mijn speeltje in de mand van opa Lennox? Hihihi! Elk in een mand? Dat had je gedacht! 😉 We zijn moe en moeten rusten, vinden de baasjes. Dus opa Lennox en ik gaan naar onze mand boven en Gitte blijft beneden! Time out! 😉

Straks gaan we wel weer naar de wei en kunnen we nadien nog wat spelen hier! 😉

De boekentas is thuis! Het vrouwtje ook! We zijn al een poos terug van de wei en ik lig braaf in de bench. Wanneer gaan we nu iets leuks doen, de boekentas is er toch? Het vrouwtje zit maar de hele tijd aan het tokkelding, altijd maar tokkelen. Dan pakt ze een pakje papier en plakt er streepjes op. Weer tokkelen, weer plakken… pfff.

Oef, ze zegt dat ze even stopt. We gaan eten. Na de koffie gaan we buiten. Weer naar de wei… niks speciaals dus. En er is niemand! Ik ren dan maar wat alleen. Het vrouwtje heeft een nieuw fluitje om mij te roepen. Dat hoor ik ook als het hard waait, zegt ze. Ze fluit dan: tuut-tuut-tuuuuuuuuuuut. Dat is Kita in fluitjes-taal, zo herken ik mijn naam! Ik vind het leuk! Ik loop altijd naar het vrouwtje als ze in fluitjestaal roept! Maar echt altijd! Zelfs als ik speel, stop ik! Het vrouwtje vindt dat super en ik krijg een heel lekker snoepje als ik van heel ver kom! Ja, ook als ik iets gepikt heb, zelfs dan loop ik onmiddellijk naar haar toe… maar dan stop ik niet, dan kijk ik even terwijl ik voorbij loop! Haha! 😉 Misschien zet ze het nog wel ‘es op het blinkend doosje! 🙂

Weer naar huis. Vrouwtje moet weer tokkelen. Maar als ik heel braaf ben, gaat het deurtje van de bench niet toe. Dan mag ik naast het vrouwtje liggen spelen of slapen! Ik pak dan het speelgoed uit de bench. Vrouwtje tokkelt en plakt alweer!
Wacht! Ik ga ook aan het werk! Waar is dat grote been dat wacht op knauwwerk? Hier! Bonk! Bonk, op de vloer! 😦

Kita, wat doe je?

Even laten zien en onschuldig kijken… het been maakt lawaai, niet ik! Ik begin er aan! 🙂 Zwaar werk! Ik werk er keihard aan, wel anderhalf uur! Opa Lennox zegt dat dit werk goed is voor de tanden, zo blijven ze proper en gezond! Opa lennox knauwt ook graag en de mevrouw met de groene schort zegt dat hij een mooi gebit heeft!

Brave meid! Maar Kita, niet zo smakken! 😉

Ha! Joepie! Er zijn veel honden, vandaag! Dan zullen we flink kunnen spelen, hé opa Lennox?! Het is zondag, dan komt mijn opa Lennox ook mee naar de wei!

Kijk, Ernie is er ook en nog zo’n hond als Ernie. Fito? Zou hij ook een kampioen zijn? Ernie is vriendelijker! (Behalve als Juju er is… 😦 )
En er is nog een hond, een schattig mevrouwtje! Daar wil ik mee spelen! Uit de weg Ernie, niet komen moeien vandaag, zoek Juju maar of kijk naar de konijntjes: Linka en ik spelen! Dat is eens wat anders, hé?! 😉

Oh, gaan we al naar huis? Aha, het vrouwtje praat met het vrouwtje van Linka… ze praten over facebook! Kijk, nu heb ik ook een facebookvriendinnetje: Linka! 🙂
Leuk, hé?!

Hiphoi, naar de wei! Dat is het leukste van de dag, meestal toch!

Vandaag vindt Sammy een oude bal, die is blijkbaar van niemand. Lucien, Kato en ik willen daar ook wel mee spelen. Zelfs Spikkel komt af en toe kijken. Maar Sammy geeft de bal niet zo maar. Hij ligt in de put en we mogen er niet bij!

Sammy loopt ook weg met de bal en wij er allemaal achteraan. Weer naar een putje… Sammy en Lucien liggen erin en spelen, Kato en ik proberen de bal te pakken… Weer lopen… hond, hond, hond…

Yes, ik heb ‘em! Een rondje lopen! Niemand volgt? Hoe komt dat nu? Oh, oh! Ze kregen een andere bal van ’t vrouwtje van Sammy… een bal met een staartje… oh, oh… dan speel ik wel alleen met deze bal! Misschien wil mijn vrouwtje er wel eens mee gooien?

Kom, Kita! Hand! Flinke meid!

Zie je wel! Mijn vrouwtje speelt wel met mij! 😉

Zeg vrouwtje, mag ik nog eens koken? We hebben aan mijn zusje Féline beloofd om eens Kita-lasagna te maken, weet je nog!

Ja, Kita, je was het al vergeten, hé!

Eerst alles klaarleggen, zegt het vrouwtje. We maken lasagna met tonijn. Heel lekker, vooral de tonijn, vindt opa Lennox. Neen, van die gesneden uien, daar proef ik niet van. Maar een stukje courgette willen we wel, hé, opa Lennox? Alles gaat in de pot waarin het vrouwtje eerst iets uit een vlootje doet. Dat is een potje dat uit de koude kast komt… En dan het blikje tomatenblokjes. Nu moet alles stoven, zegt het vrouwtje. Wat is dat nu weer? Lennox vertrekt al, hij gaat in zijn mand liggen. Mist seffens de tonijn! 😦
Dan doet het vrouwtje er een vierkant bolletje groenten bij in, zegt ze.

Een blokje groentenbouillon, Kita!! 🙂

En van die bolletjes in het glas, daar moet je mee draaien! 😉 Oké, haha, de blikken tonijn gaan open. Het vrouwtje prikt de tonijn fijn en helemaal op ’t laatst? Dan krijg ik een stukje!! 😉 Alles bij in de pot! Nu nog een teentje? Oei, even achteruit gaan! Toch niet ééntje van mij? 😦

Hahahaha, een teentje knoflook, Kita!

Is het nu klaar? Nee, hoor! Nu schept het vrouwtje een beetje in een grote kom, dan de witte lappen, dan weer uit de pot, dan weer witte lappen, dan weer… Oh, nu komt het zakje kaas! Misschien krijg ik een beetje? 😉

En nu weer het zware werk, ik moet het weer in de gaten houden, wel tien minuten lang… 😉

Voilà, een goede BLIJF-oefening! 😉

Haha, we gaan op pad! Het kleine gareeltje aan, dus met de auto? Neen, we gaan te voet! Baasje en ’t vrouwtje zeggen iets over “de negen”. Dat is de bus, denk ik!
Neen, dit is niet de weg naar de bus! We gaan naar het station. Ik snap er niks van. En wat doen we nu? We stappen op de tram, een heel volle, oude tram. “De negen” gaat nu naar Linkeroever, zegt het vrouwtje. Veel mensen met plannetjes in de tram…

Linkeroever? Dan is het zondag! Een kauwbeentje onder de mosseltjestafel en dan een wandeling!
Alles allemaal anders, deze zondag! Eerst even naar de Schelde kijken en dan naar de voetgangerstunnel. Ik ben daar al eens geweest, toen ik nog piepklein was. Met de lift 31 meter naar beneden. Wafwaf!

Stil, Kita! We zijn er bijna!

Ja, de deuren gaan weer open en dan de lange gang in! En stappen maar! Weer lift! En waar zijn we nu? Een markt? ’t Vrouwtje zegt dat het rommelmarkt is. Ik mag eens kijken, maar we gaan weeral verder! Hoogstraat? Die straat is even laag als alle andere, hoe raar! Grote markt? Ja, een groot huis, dat wel! De kathedraal! Oh, die ken ik! De Groenplaats! Die ken ik ook. Geen terrasje vandaag. Wel een plaatje plikplokken voor een fan en een mevrouw die komt vragen of de oude mevrouw in de rollende stoel mij eens mag strelen… Natuurlijk, zegt het vrouwtje. De oude mevrouw vertelt dat ze ook een airedale had. Ze is heel lief, deze oude mevrouw! Haar benen werken niet meer, daarom heeft ze nu geen hond meer. Ze kan met een hondje niet gaan wandelen zoals ’t hoort, zegt ze. Hoe jammer, hé, vrouwtje?!
Dag mevrouw, tot nog eens! 🙂

En nu naar tram vier? Rijdt die nu naar ons station? Hond, hond, hond! … Geen hond die hier nog wat van snapt! 😉

Leuk, leuk! Eindelijk, de koffie van het vrouwtje is op  en we gaan naar de wei! En kijk, daar is een beagle, dat zal Benji zijn! Oh, nee, het is Benji niet, het is een schattig mevrouwtje! Hé, dag mevrouwtje beagle. Ik ben Kita en wie ben jij? Wat zeg je allemaal? Ah, Ella is je naam! Ik hoor het: je baasje roept je naam! Spelen?

Beetje springen en lopen! Dat is taal die iedereen verstaat! Zie je wel! We lopen en spelen. Alle baasjes zijn tevreden. Het vrouwtje praat met het baasje van Ella. In een rare taal, niet eens de taal van Franse vriend Mano! Ella woont nog maar een paar weken hier… Ze komt van Finland, zegt het vrouwtje. Finland? Is dat bij Anna en Twister?

Neen, Kita, bij Anna en Twister, dat is Duitsland!

Het vrouwtje neemt het blinkend doosje en filmt… 😉 Weer een nieuw vriendinnetje, fijn!! Vrouwtje, kan je voor één keer vertalen in die rare taal, zo één keertje? Voor Mano deed je het ook! Voor Ella ook?

Omdat je het zo lief vraagt, Kita, om hen welkom te heten! Goed?

YES!!! 😉

For Ella and friends, a translation:
Nice, nice! My ‘mum’ drunk her coffee! We can go to the dog-park! Look, there’s a beagle, that’s Benji, I think! Oh, no, it’s not Benji: it’s a cute little lady! Hello beagle-lady, I’m Kita and who are you? What do you say? I don’t understand! Oh, your name is Ella, I hear it, your ‘dad’ is calling you. Play?

I run a bit, I jump a bit! That’s language every dog understands! You see! We play and run together. Everybody is pleased! My ‘mum’ is talking to your ‘dad’, Ella! They speak in a language I don’t know, it’s even not the language of my French friend Mano! Ella lives here since two weeks only! She comes from Finland. Finland? Is that where Anna and Twister live?

No, Kita, that’s Germany!

My ‘mum’ takes the blinking thing and starts filming! 😉 Another new friend! Nice, nice! ‘Mummy’, will you translate this in that strange language, just for once? Please, please, you did it for Mano too! For Ella?

Okay, Kita, because you ask it so nicely! Just for once, to welcome them on the blog! Okay?

YES!!! 😉

Al dat liefdesverdriet, daar zal ik eens wat aan doen, zie! Ik krijg goede raad van ’t vrouwtje! Ze leest voor van een mooie prent. Nee, die heeft ze zelf niet geplikplokt… Ja, vrouwtje, daar zal ik aan denken!

Vandaag staan we heel erg vroeg op. Het vrouwtje moet weer weg met de boekentas en ze wil toch eerst met mij naar de wei: flink spelen, zegt ze. Vrouwtje, er is niemand om mee te spelen! Ah, ze haalt de nieuwe rode bal te voorschijn! Zij zal met me spelen? Nee, nee… ik heb nog geen zin in “apporteren”, dat “in de hand”-spelletje.
Ik speel wel alleen met de bal, in de boom. Dat is leuker.

Euh, toch best hoog… en nu?

Dat mag van het vrouwtje. Ik klim in de boom, gooi de bal naar beneden, ga die halen en klim weer in de boom… ’t Vrouwtje vindt het leuk en neemt het blinkend doosje! 😉 Dan hou ik dat nog een hele tijd vol! Nu ben ik wel heel hoog geklommen… Vrouwtje is beetje bang, zie ik. Ik niet, hoor! Ik ben immers heel dapper, veel dapperder dan zij denkt!

Ik zal tussendoor ook even al die dorre korst van de boom halen: ik ben een sterke airedale, hoor! Ik hou ook alles in de gaten vanuit mijn boom. En ik ben best gelukkig, ook al zijn er geen andere vriendjes en Ernies! Sterk, hé?

En weet je wat? Nu zal ik nog even met het vrouwtje spelen: ik zal haar de bal brengen, dan kan ze gooien. En ik zal die ook weer netjes halen en in haar hand geven, dan kan ze weer gooien… dan moet het vrouwtje niet alleen spelen. Wel vier keer! Slim van mij, hé!

Ja, Kita… Strong, brave, smart… zo kennen we je wel! 😉 En een hele lange film met al je jongleur-acrobatentoeren! 🙂