Moeten jullie dit even horen! Jullie geloven het nooit! Wat ik vandaag mocht! Ik kan het bijna zelf nog niet geloven. Maar het is echt! Het blinkend ding heeft geplikplokt en er zijn dus plaatjes van.

Vanmorgen. Na het uurtje in de speelwei: dat was een saaie boel. Buiten Lennox was er niemand… Nu ja, niemand: ’t baasje en ’t vrouwtje waren er ook.
Ik mag mee naar ’t bureau en ik lig braaf in de bench. Zegt het vrouwtje: dit moet Kita zien! Ik spits natuurlijk mijn oren: moet ik iets zien? En toen!!!!… Ik mag uit de bench. En ik mag op de knieën van ’t vrouwtje springen om naar dat rechthoekig ding te kijken! Met mijn neus op het tokkelding! Snuffelen dus. Mag eigenlijk niet. Het rechthoekig ding dus! Zie ik daar mezelf liggen. Hihi! Mooi, ja, dat ben ik! Zie ik ook wel vanuit de bench. Het vrouwtje tokkelt! Ha, zo doet ze dat. Ook eens proberen… Spaties bij de vleet, zegt het vrouwtje. Maar het mag natuurlijk ook niet. Pfff, wat doe ik dan hier? Nu doet ze klik op een zwarte kever die naast het tokkelding ligt. Nog niet gezien. Snuffelen, eens aan bijten! Aaaai, vrouwtje boos. Braaf zijn dus of de pret is zo uit.

Kita, kijk daar eens! Jouw verhaaltjes zijn al meer dan duizend keer gelezen!

Zeg ‘es, weer een nieuwe hond? Duizend? Aaai, nee, ‘veel’ bedoelt ze!
Wat ik vertel? Ja, zegt ze. En wie leest dat? Dat kan ze niet zien en dat weet ze niet, mijn vrouwtje. Wel als de mevrouwen of meneren reageren! En er zijn er ook wel die de verhaaltjes in de mails lezen, maar dat telt dan niet op. Hoe? Kijken ze dan niet naar de plikplokplaatjes waar ik voor poseer? En naar mijn acteerprestaties in de filmpjes? Pffff, dat weet het vrouwtje ook al niet… Hier weet ze echt minder over dan ze over honden weet. 🙂
Zeg’es vrouwtje, zeg dan tegen die mevrouwen en meneren dat ze in de mail op de titel klikken, hé! Dan kunnen ze zeker de plikplokplaatjes en de filmpjes zien en dan weet ik hoeveel mensen mij leuk vinden. 😉 Dan krijgen ze allemaal een pootje en een likje van mij!

Kita, laat dat knuffeltje liggen! Hoog tijd om naar je nestje te verhuizen!

Nu al? Het wordt pas interessant! Ha! Nog       meer          spaties       !!!!

Nog gauw even een paar spaties...

Dat ben ik: Kita!

Ohoh, ik denk niet dat het vrouwtje vandaag tevreden is over mij. Maar ik heb me wel goed geamuseerd… 😉

Vanmorgen en vanmiddag was er iets niet goed aan het tokkelding. Vrouwtje zei dat ze op haar vrije dag ‘technisch werkloos’ was. Zal wel weer geen nieuwe hond zijn, of een nieuw ras… Toen zei ze: van de nood een deugd maken. Niet te begrijpen, die mensentaal! Maar het gareeltje kwam te voorschijn! Dat is hondentaal die ik begrijp, zie!

Eerst over de voetgangersbrug. Bah, hier liggen nieuwe blinkende platen en die rammelen. Daar ga ik niet over! Tegentrekken dus. Zo gaat het nu altijd: vrouwtje is sterker. Wreed ambetant! Wel vier van die platen!
Aan het einde van de brug is de kleine speelwei! Hoera! Django is daar! En ja, ik mag even spelen. Nog een beagle ook. Wat zegt ze, het vrouwtje?

Kita, kom, we gaan naar de post! Kita, hier!

Dat denkt ze maar! Hophop, naar de andere kant! En dollen maar en rennen! Niks horen! Aaai, wat doet ze nu? Ze vertrekt alleen? Dat kan ook niet! Rap naar de poort. Baasje van Django wacht daar ook. Oké, mee verder dan maar.
Hier was ik nog nooit! Hoe stom: een onzichtbare deur, twee stappen en nog een deur. Natuurlijk knots ik daar tegen. Iiieeeuw, grrr. Thuis zie ik de deuren tenminste. Dingdong! Wafwaf!

Kita! Koest! Het is nog niet onze beurt. Stil tot onze dingdong!

Dingdong. Wafwaf! … Dingdong. Wafwaf!

Stil, seffens vliegen we buiten! Ik wil de brieven naar Nederland en Azië posten.

We gaan naar een meneer. Hij staat recht en komt over zijn toog naar me kijken. Ja, ik ben een airedale terriër! Dat weet ik al lang. Warfgrrrr, komt er nog wat van?
Aha, nu gaan we naar ’t station? Naar de Relay voor magazines? En de Panos? Moet aan de leiband trekken onderweg, anders kan ik niet al die geurtjes besnuffelen… vrouwtje vindt dat geen goed idee. Meneer van de Relay is er niet vandaag: pech! Geen hondensnoepje dus! Wel veel mensen die vragen of ik een terriër ben? Ja, zie je dat niet? Ik ga niet zitten als ’t vrouwtje dat zegt. Ik een koppige terriër? Bijlange niet. Ik heb gewoon zin in staan! Vrouwtje trekt vies gezicht, aaiaii.

Leuk! Te voet naar de Grote Steenweg. Leiband is echt te kort! Aai: vrouwtje heeft er genoeg van, zegt ze. We nemen een stuk de tram. Hiphoi! De 7. Klauter, klauter! Dat is nog eens een onthaal, zie! Een hele klas kinderen in felgele jasjes die mij allemaal leuk vinden. Een hond, een hond! Ja, dat weet ik. Een airedale terriër, om precies te zijn. Ik heet Kita en ik spring graag. Niet goed natuurlijk! Ik geef ook likjes. Oei, we moeten al afstappen, dan maar gauw volgen: dag kindjes! We zijn al aan de apotheek. Dat is bij de meneer en de mevrouw van de zwarte retriever. Die is er niet vandaag. Zitten? Ikke? Weeral? Ah nee. Oei, ze wordt heel boos, het vrouwtje. Toch maar zitten, braaf zitten. Zelfs voorbeeldig even liggen.

En nu door ’t park naar huis. Amaaai, ben er moe van… zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…

Ja, nu de slaap van de onschuldigen! PPFFF! Was me dat een “koppig wandeluurtje”!

Slaap der onschuldigen...

De deurbel gaat! Tiens, die Lennox blaft niet? Ik ook niet dan.

Een grote platte kartonnen doos komt binnen, met het vrouwtje erachteraan. Onmiddellijk even mijn tanden inzetten. Aaai, mag natuurlijk (nog) niet: ik had het kunnen weten! Het vrouwtje begint meteen de doos open te snijden. Zegt ze nu echt dat er iets inzit voor mij? Een nieuw vetbed?
Klinkt lekker, ben benieuwd. Duurt wel lang, zit veel van dat plakkend lint op. Niet alle lint er al af doen, he, vrouwtje, ik vind dat ook leuk om aan te trekken! Zal al helpen, zie. Hap en trek!

Kita, stop! Los! Af!

Zeg ‘es, ik mag hier ook niks! Het is toch voor mij? Aha, de doos gaat open! Er komt iets wit uit, en ook grijs en er staan hondenpootjes op. Ooooh, wat jammer, dat is niet om te eten! Dat ziet eruit als het andere dekentje in mijn mand. Zie je wel. Het andere dekentje gaat uit mijn mand en naar de ‘was’. Wie is dat hondje dat mijn deken krijgt? Mijn mand gaat toch niet ook naar ‘was’? Neen, blijkbaar niet. Nieuwe ding komt in mijn mand. Bah, dat stinkt! Eruit dat ding!

Kita! Los!!! Dit nieuwe vetbed moet in de mand en jij nu ook. Nestje! Zit!

Als ze maar niet denkt dat ik dit leuk vind?! En wat zegt ze nu nog? In het nestje boven ook??? Een grijs? Bah! Oh, ik krijg een kauwbeentje als ik mooi ga liggen op ’t nieuwe spul? Dat is een goeie deal! Mmmmmmmmmmmmmmmmm, valt toch nog allemaal mee!

Hola, een groooooote doos...

Bah! Stinkt! Eruit dat ding!

Als ze maar niet denkt dat ik dit leuk vind...

Goeie deal!!! Mmmmmmmmm

Hola, hela! Daar kraakt plastiek. Dat moet ik van dichterbij gaan bekijken. Zie je wel: er komen oranje stokken uit met veel groen! Dat ken ik! Het is eetbaar. Waf! Lennox en ik krijgen daar soms een stukje van. Lennox is niet thuis, hij is buiten met het baasje… Aaai, zou ik dan wel iets krijgen? Of moet ik wachten, zoals met de bokes? Dan zegt het vrouwtje: wachten op Lennox.
Netjes gaan zitten dan maar, helpt soms wel. 🙂 Ze draait naar mij met zo’n stok in haar hand! Yes, snel!

Kijk eens, Kita! Een wortel! Zit! Pootje!

Jaja, direct doen, geen risico’s nemen. 😉 Daar komt de oranje stok! Hoera! Weg ermee! Smullen nu…

Wat nu weer? ’t Vrouwtje neemt het gareeltje van Lennox! Hola, zeg, daar verzuip ik wel in, hé! Grrr, mieeeefggr. Het mijne is wel te klein, het doet mijn pootje bovenaan pijn, maar dit is ’t ook niet! Zal eens schudden en het laten zien. Helpt niet… moet het toch aanhouden, bah! En de auto in!

Holalalala, hier ken ik het! Dit is de snoepjeswinkel! En ik mag mee! Neen, hier liggen de snoepjes niet. Even flink vooruit trekken. Weg wijzen aan ’t vrouwtje en ’t baasje: ginder liggen de bulle pezen!! Ik ruik ze al.

Kita, hou op. Hier en zit!

Valt tegen! Wat doet ze nu, het vrouwtje? Ze kijkt naar gareeltjes… ha zo, misschien moet ik dat van Lennox toch niet aanhouden. Even zitten.
Oooohhhh, kijk nu daar! Mijn spiegelbeeld komt eraan, maar met laaaaaaaaang haar, lijkt wel rasta-kapsel. Die madame airedale moet hoognodig getrimd worden. Wafwafwoef. En dat piepkleine zwarte hondje erbij … schattig, ik wil spelen. wafwaf. Mag natuurlijk niet in de winkel… 😦
En de baasjes maar praten. Tiens, die andere airedale komt niet van ’t Asbroek, hoor ik. Is wel een vinnig geval, pfffgrrwaf, moet af en toe achteruit! Ze is ook al zes jaar. Héwel, waar is dat blinkend doosje van ’t vrouwtje nu, om te plikplokken? Het steekt in haar handtas, ik weet het! Ze vergeet het… wat jammer…

Kita, zit stil. We passen een nieuw gareeltje!

Ja, dat vind ik ook: dat blauwe is best! En ’t mooist! En mijn pootje doet nu geen pijn! 🙂
Nu dan naar de snoepjes?

Mooi, hé?

Mannequin Kita op pad...

Nee, ik wil niet stilzitten... einde mannequin-shoot!

Deze week was de boekentas van ’t vrouwtje veel weg, dus niks in de weg om te gaan snuffelen. Mocht niet van ’t baasje… ’t Vrouwtje was er ook niet, dus geen speciale uitjes.

Nee, de dagen mét boekentas zijn leuker. Zoals die dag met de tramreis. Ben altijd blij als ik ’t gareeltje zie, dan kwispel ik heel veel met mijn staart: zo ziet het vrouwtje dat ik blij ben. Al ziet ze het niet altijd, denk ik! 😦

Gareeltje aan dus… naar buiten en toch niet naar de auto. Te voet? Ook goed… zal maar netjes naast haar lopen, dan is ze blij. Dan zegt ze: flinke meid! Dat ben ik dus, hé 🙂 !! Ha, we gaan naar de tram. Jippie, daar is vanalles te beleven… spijtig genoeg veel dingen die niet mogen, maar die ik toch probeer, ha ja!!

Rustige tramreis: geen papiertjes op de grond om te pakken, geen mensen die me aaien… tja. Helaba? Wat is dat daar? Een speelwei, sapristie! Daar zijn hondjes, maar ’t zijn er maar kleine. Niet erg: kunnen wel spelen! Jaja, we gaan er naartoe!!

Dit is de speelwei aan de Harmonie. Hier mag je spelen! Kita, zit! Vrij!

YES! Actie! Rennen maar! Bal gevonden. Spelen met kleine hondjes! Boom met veel koppen… raar… En rennen! YES!
Lang leve de dagen mét boekentas!

Deze week hoorde ik altijd maar weer: vakantie. Als dat een nieuw hondje is, dan heb ik het nog niet gezien. Afwachten maar.

Wat ik wel zag: deze week was het vrouwtje heel veel thuis. En haar boekentas ook. (Die staat in mijn weg als ik wil rondsnuffelen in ’t bureau van de baasjes – niet dat dat veel mag, oh, nee.)
Als het vrouwtje veel thuis is, doen we allemaal rare dingen: zoals bijvoorbeeld vanmiddag! De meisjespuppy van ’t vrouwtje was er bij ’t middageten. ’t Vrouwtje en zij stonden altijd maar te praten bij ’t eten klaarmaken. Vrouwtje zei niks tegen mij vandaag terwijl ze bezig was! Ggggrrrr, pfief, mmmiepf. Ik kreeg zelfs geen stukje tomaat! grrr.

En na het eten? Toen gingen het vrouwtje en ik mee in de auto van de meisjespuppy ! Mocht wel mee op de achterbank, oefff! Ik ben niet dol op koffers, daar word ik zeker ziek. Leuk autootje, wel smallere achterbank: ik lijk daar heel groot! 🙂 Ik zag meisjespuppy lachen en toch zag ik ook haar haar vanachter en niet haar snuit. Heel raar allemaal.

Gelukkig was nadien alles weer normaal: ’t vrouwtje en ik kwamen te voet terug, langs de speelwei! 🙂 En ik kreeg eten: de brokken van altijd, oef! Lekker! De andere rare dingen vertel ik morgen wel… ben moe nu… zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…

Mee in het autootje van de meisjespuppy