Hola, hela! Daar kraakt plastiek. Dat moet ik van dichterbij gaan bekijken. Zie je wel: er komen oranje stokken uit met veel groen! Dat ken ik! Het is eetbaar. Waf! Lennox en ik krijgen daar soms een stukje van. Lennox is niet thuis, hij is buiten met het baasje… Aaai, zou ik dan wel iets krijgen? Of moet ik wachten, zoals met de bokes? Dan zegt het vrouwtje: wachten op Lennox.
Netjes gaan zitten dan maar, helpt soms wel. 🙂 Ze draait naar mij met zo’n stok in haar hand! Yes, snel!
Kijk eens, Kita! Een wortel! Zit! Pootje!
Jaja, direct doen, geen risico’s nemen. 😉 Daar komt de oranje stok! Hoera! Weg ermee! Smullen nu…
Aha, Baas draait vandaag niet linksaf, verder het park in, maar rechtsaf, in de richting van… de hondenspeelwei! Daar kom ik niet meer zo vaak, maar vandaag heb ik dus prijs. Leuk! Snel mijn drolletje deponeren en hop, daar gaan we. “Ho, ho, Lennox, rustig! Anders sleep je altijd met lange poten achterop en nu trek je vooruit dat het een lieve lust is!” Als ik jou was, zou ik daar dan maar de gepaste conclusies uit trekken, hé, Baas! Welaan, Berchemse roedelmeute: here I come, alive and kicking, stronger than ever!
Daar heb je ons Kita. Die is druk in de weer met een hondje van haar leeftijd dat ik niet ken. O, en daar ligt… euh… shit, hoe heet hij nu ook alweer?!? Ik zou het wel duizend keer zeggen! Kom ik er toch niet op, zeker? Tja, de leeftijd… Die chocola, ook een labrador, is zowat even oud als ik, maar hij legt het wel handig aan boord, moet ik zeggen: hij ligt maar wat te gapen, terwijl zijn Bazin met die van ons rondwandelt. Slim bekeken! En die Spikkel, die wil wel wat rennen, maar ik moet eerst nog de boordjes afsnuffelen.
Zo, ik ben rond. Oei, er zijn er intussen een paar weg, blijkbaar. Ons Kita is nu in de weer met een spierwitte van haar leeftijd: Sammy, als ik me dat goed herinner. Daar heb ik eerder al ‘ns leuk mee gerend. Wil je nog eens? Jawel, hoor! En daar komt Gitte als een dragonder de wei op gestormd. Wat is die groot geworden, zeg! En Sienna, nog een chocolaatje en ook al van de generatie van ons Kita, is er nu ook. Wat ruikt die lekker! Nu ja, je weet wel… Zou ik… Erop…? Op mijn leeftijd? “Lennox!!!” Nee dus. Pff, ik ben toch gecastreerd… (Lennox)
Wat nu weer? ’t Vrouwtje neemt het gareeltje van Lennox! Hola, zeg, daar verzuip ik wel in, hé! Grrr, mieeeefggr. Het mijne is wel te klein, het doet mijn pootje bovenaan pijn, maar dit is ’t ook niet! Zal eens schudden en het laten zien. Helpt niet… moet het toch aanhouden, bah! En de auto in!
Holalalala, hier ken ik het! Dit is de snoepjeswinkel! En ik mag mee! Neen, hier liggen de snoepjes niet. Even flink vooruit trekken. Weg wijzen aan ’t vrouwtje en ’t baasje: ginder liggen de bulle pezen!! Ik ruik ze al.
Kita, hou op. Hier en zit!
Valt tegen! Wat doet ze nu, het vrouwtje? Ze kijkt naar gareeltjes… ha zo, misschien moet ik dat van Lennox toch niet aanhouden. Even zitten. Oooohhhh, kijk nu daar! Mijn spiegelbeeld komt eraan, maar met laaaaaaaaang haar, lijkt wel rasta-kapsel. Die madame airedale moet hoognodig getrimd worden. Wafwafwoef. En dat piepkleine zwarte hondje erbij … schattig, ik wil spelen. wafwaf. Mag natuurlijk niet in de winkel… 😦 En de baasjes maar praten. Tiens, die andere airedale komt niet van ’t Asbroek, hoor ik. Is wel een vinnig geval, pfffgrrwaf, moet af en toe achteruit! Ze is ook al zes jaar. Héwel, waar is dat blinkend doosje van ’t vrouwtje nu, om te plikplokken? Het steekt in haar handtas, ik weet het! Ze vergeet het… wat jammer…
Kita, zit stil. We passen een nieuw gareeltje!
Ja, dat vind ik ook: dat blauwe is best! En ’t mooist! En mijn pootje doet nu geen pijn! 🙂 Nu dan naar de snoepjes?
Mooi, hé?
Mannequin Kita op pad...
Nee, ik wil niet stilzitten... einde mannequin-shoot!
Deze week was de boekentas van ’t vrouwtje veel weg, dus niks in de weg om te gaan snuffelen. Mocht niet van ’t baasje… ’t Vrouwtje was er ook niet, dus geen speciale uitjes.
Nee, de dagen mét boekentas zijn leuker. Zoals die dag met de tramreis. Ben altijd blij als ik ’t gareeltje zie, dan kwispel ik heel veel met mijn staart: zo ziet het vrouwtje dat ik blij ben. Al ziet ze het niet altijd, denk ik! 😦
Gareeltje aan dus… naar buiten en toch niet naar de auto. Te voet? Ook goed… zal maar netjes naast haar lopen, dan is ze blij. Dan zegt ze: flinke meid! Dat ben ik dus, hé 🙂 !! Ha, we gaan naar de tram. Jippie, daar is vanalles te beleven… spijtig genoeg veel dingen die niet mogen, maar die ik toch probeer, ha ja!!
Rustige tramreis: geen papiertjes op de grond om te pakken, geen mensen die me aaien… tja. Helaba? Wat is dat daar? Een speelwei, sapristie! Daar zijn hondjes, maar ’t zijn er maar kleine. Niet erg: kunnen wel spelen! Jaja, we gaan er naartoe!!
Dit is de speelwei aan de Harmonie. Hier mag je spelen! Kita, zit! Vrij!
YES! Actie! Rennen maar! Bal gevonden. Spelen met kleine hondjes! Boom met veel koppen… raar… En rennen! YES! Lang leve de dagen mét boekentas!
Mijn oude knoken willen echt niet mee vandaag. Daar heeft Meneer de Baas nu anders even geen boodschap aan, zo lijkt het wel. Op wandel met aan elke kant een hond – grote stappen, rasse schreden – het moet blijkbaar nogal vooruitgaan! Geen tijd om ons ordentelijk en op het gemak uit te laten. Die Kita dartelt lustig mee natuurlijk, daar aan de andere kant. Hallo, een beetje solidariteit zou misschien geen kwaad kunnen?!
Even een drolletje eruit persen. Dan moet hij wel stoppen en wachten. Mmmmm… moeilijk! Ik heb er namelijk vanochtend ook al eentje gedropt. Tja, met moeite twee minuscule brokjes. Gehaast plukt de Baas het resultaat met een plastic zakje uit het gras en hop, we moeten weer verder. Heeft die peper in zijn gat of zo? Ha, ons Kita zet zich ook even aan de kant voor een sanitaire stop. Goed zo, meisje! Weer even pauze…
Daar gaan we weer. Mag ik even wat snuffelen daar, aan die boomstam? Snok! Baas is alweer verder, achter Kita aan, die voor hem uit loopt te trekken. Hé, felle bakvis van een airedale, rustig aan, hé! Verdulleme, nu nog een tweede toer! En die Kita maar gezwind vooroplopen… Zucht! Ik moet echt even zitten, hoor, jongens. Plof! Voila, ik lig… Pfff. Euh, wat zie ik daar? Een verlokkelijk snoepje?? Mm, allez vooruit dan, ik zal nog eens een effort doen… (Lennox)
Hola, hola… Net uit de auto gehopt. Terug van linkeroever. En wat zegt ze nu? Gaat ze een andere jas aantrekken en ‘botten’? Ja, ja… gareeltje uit bij mij, andere leiband… Wat een gedoe! Wat gaat er nu gebeuren?
Watte? Speelwei, nu? Zomaar, midden in de namiddag! Hé, vrouwtje, het is seffens wel etenstijd, hé! Aha, nu snap ik het! Ze haalt het muziekdoosje uit haar zak: het doosje waar ze ook wel tegen praat! Ja, ja, en ik hoor ‘Goofy’, denk ik. We gaan vertrekken, zegt het vrouwtje. Goofy komt spelen! Goofy komt naar de wei! Goofy is de Berner Sennen-hond van de meisjespuppy van ’t vrouwtje. Komt Shasta vandaag niet mee? Blijkbaar niet…
Hiphoi, hiphoi… snel naar de wei. Niet te snel want dan trek ik aan de leiband en dan draait het vrouwtje terug richting huis, tot ik weer netjes naast haar loop. En pas dan gaan we weer richting wei. Soms is dat koppig gedoe van ’t vrouwtje echt een probleem: zo’n beetje sneller lopen kan toch geen kwaad? Aaai, weer mis! Ze draait weer terug! We komen te laat, je zal het zien. Oké, ik snap het: zal netjes naast vrouwtje trippelen, dan is ze minder koppig en wispelturig. Dan loopt ze wel in de goede richting! Als hond moet je nogal geduld hebben met ’t vrouwtje en haar willetje!
Hai Goof! Super dat je mee komt spelen! Wafwaf! Komaan, laat die vrouwtjes maar alleen wandelen! Ginder aan die boom is het leuk! Wafwoefwaf!!
Niet te missen, zeggen de baasjes! Onze familievedette speelt tegen Club Brugge en is Captain van de Lierse-U19-ploeg. Dus ik mee de auto in toen we terug kwamen van de speelwei. Was wel moe, zeg, en dan weeral op uitstap.
… zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…
Kom Kita, uitstappen! Hop!
Even pootjes strekken. Heb flink geslapen, de hele weg lang… Wafwoefwaf! Aaai, een vervaarlijke hond naast het plein, ziet het vrouwtje dat niet?
Niet flauw doen, Kita! Volg!
Wafwafwaf. Toch maar volgen, voorbij de hond en de celebrities. Vrouwtje neemt blinkend doosje, moet even wachten. Plikplok voor de celebrities. En ik? Ha, Zus van ’t vrouwtje en Bijna-zus van ’t vrouwtje zijn er ook! Leuk! Veel spelen en knuffelen! 🙂 En veel honden in de kantine vandaag! Mensen ook, ik kan bijna niet tussen al die benen. grrrr. En ’t vrouwtje gaat maar door… ik wil eerst snuffen en dag zeggen aan die labrador! Een Bruggeling! En dat kleintje daar, in zijn groen jasje… tiens, mijn trui is mooier. Het is een lief hondje… niet bang zijn, ik ben ook lief!
Oef, ze zitten. Ik ben nog moe, doe toch maar dutje, kabaal of niet. … zzzzzzzzzzzzzzzzzz…
Deze week hoorde ik altijd maar weer: vakantie. Als dat een nieuw hondje is, dan heb ik het nog niet gezien. Afwachten maar.
Wat ik wel zag: deze week was het vrouwtje heel veel thuis. En haar boekentas ook. (Die staat in mijn weg als ik wil rondsnuffelen in ’t bureau van de baasjes – niet dat dat veel mag, oh, nee.) Als het vrouwtje veel thuis is, doen we allemaal rare dingen: zoals bijvoorbeeld vanmiddag! De meisjespuppy van ’t vrouwtje was er bij ’t middageten. ’t Vrouwtje en zij stonden altijd maar te praten bij ’t eten klaarmaken. Vrouwtje zei niks tegen mij vandaag terwijl ze bezig was! Ggggrrrr, pfief, mmmiepf. Ik kreeg zelfs geen stukje tomaat! grrr.
En na het eten? Toen gingen het vrouwtje en ik mee in de auto van de meisjespuppy ! Mocht wel mee op de achterbank, oefff! Ik ben niet dol op koffers, daar word ik zeker ziek. Leuk autootje, wel smallere achterbank: ik lijk daar heel groot! 🙂 Ik zag meisjespuppy lachen en toch zag ik ook haar haar vanachter en niet haar snuit. Heel raar allemaal.
Gelukkig was nadien alles weer normaal: ’t vrouwtje en ik kwamen te voet terug, langs de speelwei! 🙂 En ik kreeg eten: de brokken van altijd, oef! Lekker! De andere rare dingen vertel ik morgen wel… ben moe nu… zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…
’t Vrouwtje zit weer aan het tokkelding. Ze zegt dat ik stil moet zijn want dat ze bezig is. Ze kijkt foto’s. Foto’s van een jaar geleden… Ja, ik zie het, het beweegt op die grote rechthoek voor haar neus. Wat zegt ze? Album? Aaai, wat moet ik nu doen? Zit, liggen, pootje, stil, high five, blijf, terug, volg, hier, koest… … Album? Snap het niet, dus ik doe niks. Lig stilletjes in de bench. Schijnt wel goed te zijn. 🙂
Kijk toch hoe schattig! Toen waren we op kraambezoek bij dat kleine grut. Wat een dotjes! Schattig!
Snap er geen bot van! Dotjes? Grut? Kraambezoek? Ha, … schattig! Dat ben ik, dat zegt ze soms tegen mij, het vrouwtje! Piep, piep, ik ben hier! Schattig is hier! GGrrr.
Stil, Kita! Koest! Ik maak een album over jou!
Oké, oké, stil en koest snap ik. Foert met album, ik knaag wat aan mijn mergpijp…
17-2-2011: eerste keer water drinken…
24-2-2011 Eerste keer ‘echt’ eten…
27-2-2011 Kraambezoek
Binnen drie weken mag ik mee met ’t vrouwtje! Zie je mijn mama Funnygirl?
Zeg, Bazin, die Kita likt wel aan de borden in de afwasmachine, hé! Ik dacht dat dat niet mocht. Die jeugd van tegenwoordig permitteert zich zomaar alles en met een brutaliteit die aan het onwaarschijnlijke grenst. Ik weet nog goed de allereerste – en misschien wel enige – keer dat ik mijn neus eens in de richting van die vuile afwas stak… Amai, dat heb ik toen wel geweten! Maar die Kita, daar zegt amper iemand iets van.
Nu, ik snap haar wel. Die vuile borden, dat kan toch zo verdomd aantrekkelijk ruiken, hé! Wat ze allemaal opeten, weet ik niet, maar er zit alleszins een pak meer afwisseling in dan in die droge brokken die wij hier alle dagen krijgen. Oké, aan tafel kunnen er af en toe wel wat stukjes fruit af, die we toegeworpen krijgen, maar komen zitten bedelen aan tafel mag dan weer niet. Niet simpel allemaal. Gelukkig wacht Kita netjes haar beurt af.
Dat kent ze wel, die kleine schurk. Ze weet dat ik over het algemeen geduldig en vriendelijk tegen haar ben, maar dat ik haar neus eraf dreig te bijten, als het op lekkers aankomt. Eerst ik een stukje en dan pas zij aan de beurt! Ah ja! Van mij mag ze dan best ook een lekker stukje hebben, hoor. Zo zijn we dan ook wel weer. Zolang ze haar plaats in de roedel maar weet en respecteert. Noblesse oblige, nietwaar! Grijze haren zijn er om gewaardeerd te worden.
Hola, hela! Daar kraakt plastiek. Dat moet ik van dichterbij gaan bekijken. Zie je wel: er komen oranje stokken uit met veel groen! Dat ken ik! Het is eetbaar. Waf! Lennox en ik krijgen daar soms een stukje van. Lennox is niet thuis, hij is buiten met het baasje… Aaai, zou ik dan wel iets krijgen? Of moet ik wachten, zoals met de bokes? Dan zegt het vrouwtje: wachten op Lennox.
Every day an airedale: Kita 