Wat nu weer? ’t Vrouwtje neemt het gareeltje van Lennox! Hola, zeg, daar verzuip ik wel in, hé! Grrr, mieeeefggr. Het mijne is wel te klein, het doet mijn pootje bovenaan pijn, maar dit is ’t ook niet! Zal eens schudden en het laten zien. Helpt niet… moet het toch aanhouden, bah! En de auto in!

Holalalala, hier ken ik het! Dit is de snoepjeswinkel! En ik mag mee! Neen, hier liggen de snoepjes niet. Even flink vooruit trekken. Weg wijzen aan ’t vrouwtje en ’t baasje: ginder liggen de bulle pezen!! Ik ruik ze al.

Kita, hou op. Hier en zit!

Valt tegen! Wat doet ze nu, het vrouwtje? Ze kijkt naar gareeltjes… ha zo, misschien moet ik dat van Lennox toch niet aanhouden. Even zitten.
Oooohhhh, kijk nu daar! Mijn spiegelbeeld komt eraan, maar met laaaaaaaaang haar, lijkt wel rasta-kapsel. Die madame airedale moet hoognodig getrimd worden. Wafwafwoef. En dat piepkleine zwarte hondje erbij … schattig, ik wil spelen. wafwaf. Mag natuurlijk niet in de winkel… 😦
En de baasjes maar praten. Tiens, die andere airedale komt niet van ’t Asbroek, hoor ik. Is wel een vinnig geval, pfffgrrwaf, moet af en toe achteruit! Ze is ook al zes jaar. Héwel, waar is dat blinkend doosje van ’t vrouwtje nu, om te plikplokken? Het steekt in haar handtas, ik weet het! Ze vergeet het… wat jammer…

Kita, zit stil. We passen een nieuw gareeltje!

Ja, dat vind ik ook: dat blauwe is best! En ’t mooist! En mijn pootje doet nu geen pijn! 🙂
Nu dan naar de snoepjes?

Mooi, hé?

Mannequin Kita op pad...

Nee, ik wil niet stilzitten... einde mannequin-shoot!

Deze week was de boekentas van ’t vrouwtje veel weg, dus niks in de weg om te gaan snuffelen. Mocht niet van ’t baasje… ’t Vrouwtje was er ook niet, dus geen speciale uitjes.

Nee, de dagen mét boekentas zijn leuker. Zoals die dag met de tramreis. Ben altijd blij als ik ’t gareeltje zie, dan kwispel ik heel veel met mijn staart: zo ziet het vrouwtje dat ik blij ben. Al ziet ze het niet altijd, denk ik! 😦

Gareeltje aan dus… naar buiten en toch niet naar de auto. Te voet? Ook goed… zal maar netjes naast haar lopen, dan is ze blij. Dan zegt ze: flinke meid! Dat ben ik dus, hé 🙂 !! Ha, we gaan naar de tram. Jippie, daar is vanalles te beleven… spijtig genoeg veel dingen die niet mogen, maar die ik toch probeer, ha ja!!

Rustige tramreis: geen papiertjes op de grond om te pakken, geen mensen die me aaien… tja. Helaba? Wat is dat daar? Een speelwei, sapristie! Daar zijn hondjes, maar ’t zijn er maar kleine. Niet erg: kunnen wel spelen! Jaja, we gaan er naartoe!!

Dit is de speelwei aan de Harmonie. Hier mag je spelen! Kita, zit! Vrij!

YES! Actie! Rennen maar! Bal gevonden. Spelen met kleine hondjes! Boom met veel koppen… raar… En rennen! YES!
Lang leve de dagen mét boekentas!

Deze week hoorde ik altijd maar weer: vakantie. Als dat een nieuw hondje is, dan heb ik het nog niet gezien. Afwachten maar.

Wat ik wel zag: deze week was het vrouwtje heel veel thuis. En haar boekentas ook. (Die staat in mijn weg als ik wil rondsnuffelen in ’t bureau van de baasjes – niet dat dat veel mag, oh, nee.)
Als het vrouwtje veel thuis is, doen we allemaal rare dingen: zoals bijvoorbeeld vanmiddag! De meisjespuppy van ’t vrouwtje was er bij ’t middageten. ’t Vrouwtje en zij stonden altijd maar te praten bij ’t eten klaarmaken. Vrouwtje zei niks tegen mij vandaag terwijl ze bezig was! Ggggrrrr, pfief, mmmiepf. Ik kreeg zelfs geen stukje tomaat! grrr.

En na het eten? Toen gingen het vrouwtje en ik mee in de auto van de meisjespuppy ! Mocht wel mee op de achterbank, oefff! Ik ben niet dol op koffers, daar word ik zeker ziek. Leuk autootje, wel smallere achterbank: ik lijk daar heel groot! 🙂 Ik zag meisjespuppy lachen en toch zag ik ook haar haar vanachter en niet haar snuit. Heel raar allemaal.

Gelukkig was nadien alles weer normaal: ’t vrouwtje en ik kwamen te voet terug, langs de speelwei! 🙂 En ik kreeg eten: de brokken van altijd, oef! Lekker! De andere rare dingen vertel ik morgen wel… ben moe nu… zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…

Mee in het autootje van de meisjespuppy

Jippie! Wie komt er op de speelwei? Jaja, ik zie het goed: mijn grote vriend Ernie. Groot? Jaja, groot! Bovendien is hij een grote kampioen, hij komt uit Ierland!

De dagen dat hij zin heeft in rennen zijn het leukst. Eerst eens informeren en bespreken of we gaan rennen, natuurlijk. En dan: start! Hij wint altijd!! 😦 De baasjes en vrouwtjes en de andere honden gaan dan echt wel uit de weg staan!
Maar soms ben ik slimmer en neem ik een kleinere bocht en kom ik gelijk met hem aan. Dan kijkt hij een beetje verwonderd. Maar zelfs een kleinere bocht helpt niet altijd… 😦 Hij wint altijd, van iedereen!

Toch is het mijn grote vriend: ik mag zelfs tegen hem opspringen. Deed ik me daar zaterdagmorgen een stommiteit! Help!!! Het zit zo: Ernie heeft een zwarte jas aan! Dus ik spring tegen hem op. Ineens het vrouwtje heel boos!

Kita, niet tegen mensen opspringen! Stop!

Ik snap er eerst niks van. Ernie is toch geen mens? Ernie is een hond! Oohooh, aaaiaaai, ik sprong tegen het vrouwtje van Ernie! Die staat er vlak naast… Oh, en nu staan er slijkpoten op haar zwarte jas! Ooh, aaiaaai. Oeieioe! Daarom is het vrouwtje zo boos. Sapristie! Oef, gelukkig plikplokte het blinkend doosje niet, oef! Geen bewijs…
Dan toch maar rennen! Kom, Ernie?!!

Even afspreken... Rennen?

Ooh... Ernie gaat weer winnen!

Ik mag opspringen tegen Ernie!! 🙂

Toch maar rennen, hé, Ernie?! Go! 🙂

Gisteren ging ’t vrouwtje naar de kapper! Leuk!

Want dan mag ik mee naar die vriendelijke mevrouw en die meneer! Zij zijn de baasjes van Suske, een vriendje van mij! Suske is een Cavalier King Charles en een hele brave en rustige hond! Hij was de eerste keer een beetje bang en benieuwd maar nu al lang niet meer! Hij is zo braaf dat het vrouwtje zegt dat hij een goed voorbeeld is voor mij… gggrrr, waf! We kunnen goed ronddollen en ik mag met al zijn speelgoed spelen! 🙂

En van ’t vrouwtje van Suske krijgen we ook snoepjes!
We hadden flink gespeeld en ik ben heel braaf geweest, maar toen we wilden vertrekken… deed ik een grote plas midden op de vloer! aaaiaaai, oeioeioei. Het vrouwtje begreep er niks van! Jaja, ik weet al héééél lang dat ik in huis niet mag plassen (ik ben tenslotte al een jaar oud!) en toen, plots: plas! Ggggrrrrr… ieuw, grrr.

Ohohoh, het vrouwtje was niet goed gezind! Als ik nu volgende keer nog maar mee mag naar Suske! Aaaaiaaai!
Ben de rest van de dag doodbraaf en stillekes geweest, dan vergeet ’t vrouwtje die plas misschien… 😉

Denk je dat, Kita? ’t Vrouwtje was wreed gegeneerd met jouw gedrag!

... ik zal 't nooit meer doen...