Kleine herinnering!… Ik ben een (puberende) terriër!

Ohoh, ik denk niet dat het vrouwtje vandaag tevreden is over mij. Maar ik heb me wel goed geamuseerd… 😉

Vanmorgen en vanmiddag was er iets niet goed aan het tokkelding. Vrouwtje zei dat ze op haar vrije dag ‘technisch werkloos’ was. Zal wel weer geen nieuwe hond zijn, of een nieuw ras… Toen zei ze: van de nood een deugd maken. Niet te begrijpen, die mensentaal! Maar het gareeltje kwam te voorschijn! Dat is hondentaal die ik begrijp, zie!

Eerst over de voetgangersbrug. Bah, hier liggen nieuwe blinkende platen en die rammelen. Daar ga ik niet over! Tegentrekken dus. Zo gaat het nu altijd: vrouwtje is sterker. Wreed ambetant! Wel vier van die platen!
Aan het einde van de brug is de kleine speelwei! Hoera! Django is daar! En ja, ik mag even spelen. Nog een beagle ook. Wat zegt ze, het vrouwtje?

Kita, kom, we gaan naar de post! Kita, hier!

Dat denkt ze maar! Hophop, naar de andere kant! En dollen maar en rennen! Niks horen! Aaai, wat doet ze nu? Ze vertrekt alleen? Dat kan ook niet! Rap naar de poort. Baasje van Django wacht daar ook. Oké, mee verder dan maar.
Hier was ik nog nooit! Hoe stom: een onzichtbare deur, twee stappen en nog een deur. Natuurlijk knots ik daar tegen. Iiieeeuw, grrr. Thuis zie ik de deuren tenminste. Dingdong! Wafwaf!

Kita! Koest! Het is nog niet onze beurt. Stil tot onze dingdong!

Dingdong. Wafwaf! … Dingdong. Wafwaf!

Stil, seffens vliegen we buiten! Ik wil de brieven naar Nederland en Azië posten.

We gaan naar een meneer. Hij staat recht en komt over zijn toog naar me kijken. Ja, ik ben een airedale terriër! Dat weet ik al lang. Warfgrrrr, komt er nog wat van?
Aha, nu gaan we naar ’t station? Naar de Relay voor magazines? En de Panos? Moet aan de leiband trekken onderweg, anders kan ik niet al die geurtjes besnuffelen… vrouwtje vindt dat geen goed idee. Meneer van de Relay is er niet vandaag: pech! Geen hondensnoepje dus! Wel veel mensen die vragen of ik een terriër ben? Ja, zie je dat niet? Ik ga niet zitten als ’t vrouwtje dat zegt. Ik een koppige terriër? Bijlange niet. Ik heb gewoon zin in staan! Vrouwtje trekt vies gezicht, aaiaii.

Leuk! Te voet naar de Grote Steenweg. Leiband is echt te kort! Aai: vrouwtje heeft er genoeg van, zegt ze. We nemen een stuk de tram. Hiphoi! De 7. Klauter, klauter! Dat is nog eens een onthaal, zie! Een hele klas kinderen in felgele jasjes die mij allemaal leuk vinden. Een hond, een hond! Ja, dat weet ik. Een airedale terriër, om precies te zijn. Ik heet Kita en ik spring graag. Niet goed natuurlijk! Ik geef ook likjes. Oei, we moeten al afstappen, dan maar gauw volgen: dag kindjes! We zijn al aan de apotheek. Dat is bij de meneer en de mevrouw van de zwarte retriever. Die is er niet vandaag. Zitten? Ikke? Weeral? Ah nee. Oei, ze wordt heel boos, het vrouwtje. Toch maar zitten, braaf zitten. Zelfs voorbeeldig even liggen.

En nu door ’t park naar huis. Amaaai, ben er moe van… zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…

Ja, nu de slaap van de onschuldigen! PPFFF! Was me dat een “koppig wandeluurtje”!

Slaap der onschuldigen...

 

Nieuw hondenspel?… Touwtrekken!

Het was me wat vanmorgen, ik ben er nog moe van! Heb al wel een dutje gedaan, maar toch… Nu zit het vrouwtje weer vlijtig te tokkelen op dat tokkelding en er beweegt allerlei op de rechthoek voor haar neus! Zie! Zie! Zieieieieie! Dat ben ik! En Truco, en Gitte, en Sammy…

Jaja, veel viervoeters in de wei vandaag en evenveel tweepoters… tja, wat wil je! Zonder tweepoters geraken we niet hier. 🙂 Mooi weer ook! Het vrouwtje van Gitte had iets speciaals bij: een rode bal met rode staart. Daar wilden we natuurlijk allemaal mee spelen. Toen begon het feestje! Trekken en trekken en trekken… maar niemand loste! Gelukkig was de rode staart heel sterk. Ook een beetje klein… met vier tegelijkertijd was nogal lastig, dus wisselden we wat af.

Zie, zie, zie… daar is de rode staart op dat rechthoekig ding! En wij ook! OOOOoooh, nu zijn we weer weg! Daaag… zzzzzzzzzzzzz…

Hoe? Wat?… Nieuw?

De deurbel gaat! Tiens, die Lennox blaft niet? Ik ook niet dan.

Een grote platte kartonnen doos komt binnen, met het vrouwtje erachteraan. Onmiddellijk even mijn tanden inzetten. Aaai, mag natuurlijk (nog) niet: ik had het kunnen weten! Het vrouwtje begint meteen de doos open te snijden. Zegt ze nu echt dat er iets inzit voor mij? Een nieuw vetbed?
Klinkt lekker, ben benieuwd. Duurt wel lang, zit veel van dat plakkend lint op. Niet alle lint er al af doen, he, vrouwtje, ik vind dat ook leuk om aan te trekken! Zal al helpen, zie. Hap en trek!

Kita, stop! Los! Af!

Zeg ‘es, ik mag hier ook niks! Het is toch voor mij? Aha, de doos gaat open! Er komt iets wit uit, en ook grijs en er staan hondenpootjes op. Ooooh, wat jammer, dat is niet om te eten! Dat ziet eruit als het andere dekentje in mijn mand. Zie je wel. Het andere dekentje gaat uit mijn mand en naar de ‘was’. Wie is dat hondje dat mijn deken krijgt? Mijn mand gaat toch niet ook naar ‘was’? Neen, blijkbaar niet. Nieuwe ding komt in mijn mand. Bah, dat stinkt! Eruit dat ding!

Kita! Los!!! Dit nieuwe vetbed moet in de mand en jij nu ook. Nestje! Zit!

Als ze maar niet denkt dat ik dit leuk vind?! En wat zegt ze nu nog? In het nestje boven ook??? Een grijs? Bah! Oh, ik krijg een kauwbeentje als ik mooi ga liggen op ’t nieuwe spul? Dat is een goeie deal! Mmmmmmmmmmmmmmmmm, valt toch nog allemaal mee!

Hola, een groooooote doos...

Bah! Stinkt! Eruit dat ding!

Als ze maar niet denkt dat ik dit leuk vind...

Goeie deal!!! Mmmmmmmmm

Joepie… Worteltjesdag!

Hola, hela! Daar kraakt plastiek. Dat moet ik van dichterbij gaan bekijken. Zie je wel: er komen oranje stokken uit met veel groen! Dat ken ik! Het is eetbaar. Waf! Lennox en ik krijgen daar soms een stukje van. Lennox is niet thuis, hij is buiten met het baasje… Aaai, zou ik dan wel iets krijgen? Of moet ik wachten, zoals met de bokes? Dan zegt het vrouwtje: wachten op Lennox.
Netjes gaan zitten dan maar, helpt soms wel. 🙂 Ze draait naar mij met zo’n stok in haar hand! Yes, snel!

Kijk eens, Kita! Een wortel! Zit! Pootje!

Jaja, direct doen, geen risico’s nemen. 😉 Daar komt de oranje stok! Hoera! Weg ermee! Smullen nu…

Wij willen wel weer in de wei!

Aha, Baas draait vandaag niet linksaf, verder het park in, maar rechtsaf, in de richting van… de hondenspeelwei! Daar kom ik niet meer zo vaak, maar vandaag heb ik dus prijs. Leuk! Snel mijn drolletje deponeren en hop, daar gaan we. “Ho, ho, Lennox, rustig! Anders sleep je altijd met lange poten achterop en nu trek je vooruit dat het een lieve lust is!” Als ik jou was, zou ik daar dan maar de gepaste conclusies uit trekken, hé, Baas! Welaan, Berchemse roedelmeute: here I come, alive and kicking, stronger than ever!

Daar heb je ons Kita. Die is druk in de weer met een hondje van haar leeftijd dat ik niet ken. O, en daar ligt… euh… shit, hoe heet hij nu ook alweer?!? Ik zou het wel duizend keer zeggen! Kom ik er toch niet op, zeker? Tja, de leeftijd… Die chocola, ook een labrador, is zowat even oud als ik, maar hij legt het wel handig aan boord, moet ik zeggen: hij ligt maar wat te gapen, terwijl zijn Bazin met die van ons rondwandelt. Slim bekeken! En die Spikkel, die wil wel wat rennen, maar ik moet eerst nog de boordjes afsnuffelen.

Zo, ik ben rond. Oei, er zijn er intussen een paar weg, blijkbaar. Ons Kita is nu in de weer met een spierwitte van haar leeftijd: Sammy, als ik me dat goed herinner. Daar heb ik eerder al ‘ns leuk mee gerend. Wil je nog eens? Jawel, hoor! En daar komt Gitte als een dragonder de wei op gestormd. Wat is die groot geworden, zeg! En Sienna, nog een chocolaatje en ook al van de generatie van ons Kita, is er nu ook. Wat ruikt die lekker! Nu ja, je weet wel… Zou ik… Erop…? Op mijn leeftijd? “Lennox!!!” Nee dus. Pff, ik ben toch gecastreerd… (Lennox)

Deze zaterdag?… Shoppen!

Wat nu weer? ’t Vrouwtje neemt het gareeltje van Lennox! Hola, zeg, daar verzuip ik wel in, hé! Grrr, mieeeefggr. Het mijne is wel te klein, het doet mijn pootje bovenaan pijn, maar dit is ’t ook niet! Zal eens schudden en het laten zien. Helpt niet… moet het toch aanhouden, bah! En de auto in!

Holalalala, hier ken ik het! Dit is de snoepjeswinkel! En ik mag mee! Neen, hier liggen de snoepjes niet. Even flink vooruit trekken. Weg wijzen aan ’t vrouwtje en ’t baasje: ginder liggen de bulle pezen!! Ik ruik ze al.

Kita, hou op. Hier en zit!

Valt tegen! Wat doet ze nu, het vrouwtje? Ze kijkt naar gareeltjes… ha zo, misschien moet ik dat van Lennox toch niet aanhouden. Even zitten.
Oooohhhh, kijk nu daar! Mijn spiegelbeeld komt eraan, maar met laaaaaaaaang haar, lijkt wel rasta-kapsel. Die madame airedale moet hoognodig getrimd worden. Wafwafwoef. En dat piepkleine zwarte hondje erbij … schattig, ik wil spelen. wafwaf. Mag natuurlijk niet in de winkel… 😦
En de baasjes maar praten. Tiens, die andere airedale komt niet van ’t Asbroek, hoor ik. Is wel een vinnig geval, pfffgrrwaf, moet af en toe achteruit! Ze is ook al zes jaar. Héwel, waar is dat blinkend doosje van ’t vrouwtje nu, om te plikplokken? Het steekt in haar handtas, ik weet het! Ze vergeet het… wat jammer…

Kita, zit stil. We passen een nieuw gareeltje!

Ja, dat vind ik ook: dat blauwe is best! En ’t mooist! En mijn pootje doet nu geen pijn! 🙂
Nu dan naar de snoepjes?

Mooi, hé?

Mannequin Kita op pad...

Nee, ik wil niet stilzitten... einde mannequin-shoot!

Expeditie naar… ongekend gebied!

Deze week was de boekentas van ’t vrouwtje veel weg, dus niks in de weg om te gaan snuffelen. Mocht niet van ’t baasje… ’t Vrouwtje was er ook niet, dus geen speciale uitjes.

Nee, de dagen mét boekentas zijn leuker. Zoals die dag met de tramreis. Ben altijd blij als ik ’t gareeltje zie, dan kwispel ik heel veel met mijn staart: zo ziet het vrouwtje dat ik blij ben. Al ziet ze het niet altijd, denk ik! 😦

Gareeltje aan dus… naar buiten en toch niet naar de auto. Te voet? Ook goed… zal maar netjes naast haar lopen, dan is ze blij. Dan zegt ze: flinke meid! Dat ben ik dus, hé 🙂 !! Ha, we gaan naar de tram. Jippie, daar is vanalles te beleven… spijtig genoeg veel dingen die niet mogen, maar die ik toch probeer, ha ja!!

Rustige tramreis: geen papiertjes op de grond om te pakken, geen mensen die me aaien… tja. Helaba? Wat is dat daar? Een speelwei, sapristie! Daar zijn hondjes, maar ’t zijn er maar kleine. Niet erg: kunnen wel spelen! Jaja, we gaan er naartoe!!

Dit is de speelwei aan de Harmonie. Hier mag je spelen! Kita, zit! Vrij!

YES! Actie! Rennen maar! Bal gevonden. Spelen met kleine hondjes! Boom met veel koppen… raar… En rennen! YES!
Lang leve de dagen mét boekentas!