Zóóóóóóóóóóóó boos was het vrouwtje! En niet alleen op mij! Ook op “wie doet nu zoiets”. Die ken ik niet, en ik denk dat dat best is… 😉 Waarom? Wel, “wie doet nu zoiets” heeft allerlei “huisvuil” gedropt in het straatvuilnisbakje bij de poort van de speelwei. De grote zwarte vogels pikken dat daar allemaal uit en vliegen ermee over de speelwei. En dan? Haha, dan laten ze dat vallen! Yippie! Zo vond ik iets wit! En daar heb ik, en ook Sammy, mee rondgelopen. Natuurlijk bracht ik dat niet naar het vrouwtje toen ze riep! Ik ben een koppige terriër, weet je nog?

En een puber! Kita, hier! Bah, dat is een vies maandverband!

Wat zegt ze? Aaaai, zo boos dat ze zelfs vergeet te plikplokken! Het ding is in twee. Sammy en ik hebben elk een stuk. Eind van het liedje: we hebben niks meer: de vrouwtjes hebben het afgepakt met poepzakjes en in de vuilnisbak gedaan.

Iedereen – behalve ik – is nu naar huis. Het vrouwtje haalt het blinkend doosje uit haar tasje. Dat is wel wat laat, want de pret is uit.

Kita klim nog maar eens in je boom! Dan film ik!

Boom? Ja, dat is ook leuk! Er in en er uit! Het blinkend doosje werkt! 😉 ’t Vrouwtje denkt niet meer aan “wie doet nu zoiets” en ze is niet meer boos, gelukkig! 😉

Als ik braaf ben en het vrouwtje heeft na het eten tijd… als ze dus niet moet gaan tokkelen, hihi… wel dan mag ik soms op haar schoot ‘klimmen’. Dat is niet dikwijls… minder dan ik wel zou willen. 😦
Dan schuift ze haar stoel ver achteruit, van de tafel weg – jammer dan kan ik er niet aan snuffelen… 😉

En dan? Dan mag ik met mijn voorpoten op haar knieën springen. Ja, mijn achterpootjes moeten op de grond blijven… ik ben veel te groot nu om helemaal op schoot te springen.

Natuurlijk geef ik dan veel kusjes aan het vrouwtje en ik leg ook mijn kopje op haar schouder.
Gisteren plikplokte het vrouwtje! Wat een gedoe! 🙂

Altijd jammer als het geknuffel – veel te snel –  stopt!

Kita, gedaan! Terug op de pootjes!

Voilà, daar heb je het al! Wat zeg ik nu net? 😉

Ha, even trekken aan die leiband: de poort van de speelwei is in zicht. Het is niet meer zo warm, dan wil ik spelen!

Kita, hier. Terug!

Had het kunnen weten natuurlijk. Nu duurt het nog langer voor we binnengaan. Gggrrrr. Oef, het vrouwtje doet de poort open. Jaja, ik ga al zitten en ik wacht braaf.

Vrij!

Yesyesyes! Wie is daar? Wie loopt daar naast Truco? Ken ik haar? Ja, kijk, dat is Luna! Luna is een malamute, net zoals Shasta van de mensenpuppy van ’t vrouwtje.
Dat is lang geleden! Snel wat hollen! En maar dollen! En ook rollen! Truco probeert ook mee te doen…

Een lange stok? Ook goed! Leuk!

Wat nu weer? Net terug van de hondenwei, pootjes gewassen en meteen het gareeltje aan? Ben benieuwd!

Ha, we gaan met de auto… Oei, die grote poort ken ik! Aaaiaaai, dat is de grote poort en de garage van de hondenkliniek. Ja zeg, ik weet het: ik heb vanmorgen mijn brokjes niet opgegeten, maar daarom moet ik nog niet naar de groene schorten!

Jawel dus. Eerst op de weegschaal. Zitten, ik weet het, pfff. 23, 200 kg. Oef, mooi op gewicht. Kwestie van de snoepjes niet mis te lopen… En nu moeten we wachten. Ha kijk, een klein lief hondje, 7 maanden! Dat is nog echt een puppybaby! Maar schattig!

En daar!!! Niet te geloven! Een airedale-dame! Een echte! Hallo, mevrouw airedale! Ja, ik weet het: wat een toeval! Zo weinig airedales in dit hondenleven en nu wel twee tegelijk in de wachtkamer van de dierenkliniek. We mogen even dag zeggen van de baasjes. Ha, het vrouwtje plikplokt!

En nu komt de lieve mevrouw met de groene schort. Wat ze doet is niet altijd zo lief, ggrrr. Het gaat allemaal nog: frullen aan mijn oortjes, mijn tandjes laten zien, maar dan begint ze aan mijn buik te voelen, en dat wil ik echt niet! Gggrrr, wafgrrr. De baasjes zijn niet tevreden. De baas pakt me op en zet me op de tafel en ze houden mij allebei vast. Niks geen beweging meer… oké, ik geef me over, ik zit stil. Moet wel hijgen van al dat gedoe. Ook niet goed want de mevrouw hoort mijn hartslag niet met die gekke leiband. Snoetje toe dus.
En wel twee prikken, sapristie! Eén in mijn nek en één in mijn bil! Iiiiefrrrgrrrr.

Vaccins, Kita, vaccins!!

Nu komt hopelijk het leuke stuk! YES!!! Daar zijn ze, de snoepjes! En wel vier! 2 kleintjes en 2 groooote! Zie je wel dat de mevrouw met de groene schort lief is… op ’t einde toch!

Wat zijn geraniums, vrouwtje? Wat gaan we doen?
Niks gareeltje, ook geen leiband… Toch zei ze echt wel: “buiten”. Daar ben ik zeker van, dat woord ken ik. Ah zo, we gaan door de keukendeur naar buiten, naar het terras.
Wat staat hier allemaal? Dat was er een week geleden nog niet.

Kita, af! Dat zijn geraniums. Die ga ik verpotten.

Ja, maar vrouwtje, ik mag toch wel helpen, zeker? Ik snuffel of dit wel allemaal oké is! En ik besnuffel nog meer. Het vrouwtje wordt een beetje zenuwachtig. Ze heeft wel werk, zegt ze, en ander werk dan mij in ’t oog houden… Werk? En ze tokkelt niet? Ze doet iets zwart in een lange bak en dan zet ze er  die geradinges in… Niet tokkelen en toch werk? Snappe wie kan… 😉
Wat is dit hier? Een blad dat uit de muur groeit?

Af! Kita, los! LOS!

Oké, oké, ik zet mijn verkenningstocht verder… Wat nu weer? Volgende week het terras poetsen zonder Kita? Wat gaat ze doen zonder mij?  En waarom zonder mij? 😦

Ha, fans, ’t vrouwtje zegt dat het een lange film wordt met die roze geradinges. Ik heb groene pootjes zegt het vrouwtje… ik ben heel geïnteresseerd, ja… 😉

Dat is nu waarom je niet zal helpen poetsen, zie! Nieuwsgierige in-de-weg-loopster…