Het was me wat vanmorgen, ik ben er nog moe van! Heb al wel een dutje gedaan, maar toch… Nu zit het vrouwtje weer vlijtig te tokkelen op dat tokkelding en er beweegt allerlei op de rechthoek voor haar neus! Zie! Zie! Zieieieieie! Dat ben ik! En Truco, en Gitte, en Sammy…

Jaja, veel viervoeters in de wei vandaag en evenveel tweepoters… tja, wat wil je! Zonder tweepoters geraken we niet hier. 🙂 Mooi weer ook! Het vrouwtje van Gitte had iets speciaals bij: een rode bal met rode staart. Daar wilden we natuurlijk allemaal mee spelen. Toen begon het feestje! Trekken en trekken en trekken… maar niemand loste! Gelukkig was de rode staart heel sterk. Ook een beetje klein… met vier tegelijkertijd was nogal lastig, dus wisselden we wat af.

Zie, zie, zie… daar is de rode staart op dat rechthoekig ding! En wij ook! OOOOoooh, nu zijn we weer weg! Daaag… zzzzzzzzzzzzz…

Wat is dat? Wat ligt er op de plant bij de voordeur, beneden aan het trapje?

Kita, sta! Stop! Niet trekken aan die leiband.

Daar heb je ’t weer! Het is interessant om aan te snuffelen en ’t mag weer niet. Wachten dus maar weer… gggrrr. Oké, daar gaan we. En nu heeft ze weer geen tijd. Ik moet volgen. Het is altijd wat. Er ligt nog van dat wit spul. Jippie, we slaan de weg naar de speelwei in. Haha.
Geen valse start vandaag, zal al gaan zitten voor ze ’t zegt. Dat zal wel goed zijn, wedden?

Flinke meid! Mooie zit! Vrij!

Zie je wel! Waaauw! Wel beetje koud aan de pootjes… En rennen, nu! En snuffelen! Ik ben eerst! Het vrouwtje heeft het blinkend doosje mee! Kijk eens aan! Sneeuw, zegt het vrouwtje, een beetje sneeuw! Ze zal een reportage maken, zegt ze! En een filmpje. Ze doet maar, ik speel! Basta!

Wat is dat wit spul?

Het ligt overal...

Even proeven...

Ikke? Onbeleefd?

Nog proeven... smaakt ook.

Was lekker!

Wat valt er nog te beleven?

Wak maken... gggrrr: koud!

Ikke? Nooit nieuwsgierig!! 😉

Gitte en ik

Watte? Naar huis?? GGrrr

Waar is dat konijn?

En mijn – door de sneeuw –  heel nostalgisch vrouwtje vindt dit nog altijd mooi, zegt ze. Voilà, dus ik zet het erbij: De eerste sneeuw…

Mijn leven is er sinds Nieuwjaar echt niet makkelijker op geworden… echt niet! De baasjes kregen van de ondertussen volwassen mensenpuppy van het vrouwtje een nieuw blinkend doosje. De baasjes zijn daar heel blij mee… ikke misschien ietske minder. 😉
Ja, ja, ja: ik snap het niet. Vroeger moest ik vooral stilzitten – nu ook nog wel – maar met dat nieuwe ding moet ik nu plots ook bewegen! Vooral het vrouwtje vindt het blinkende ding erg leuk!

Neem nu zondagmorgen in de speelwei! Er was geen kat, noch konijntjes… en ook geen hondenvriendjes om mee te spelen. Dus liep ik maar wat rond te huppelen, met het vrouwtje – én het blinkende doosje –  achter me aan natuurlijk! Eerst de hele tijd:

Kita, kom hier! Mooi zit. Zit stil!

Klikklok. Dat is wel leuk aan dit blinkend ding: het maakt geluidjes. Ik liep er in ’t begin al straf mee op door naar dat klikklokje te springen! Ben het nu wel beu, dat stilzitten! Foert!

Kita, lopen nu! Bewegen!

Foert, ik doe hier lekker mijn zin. De boom in! Op en neer. Aai, daar is ze weer. Nog eens klimmen? Hoor ik het goed? En anders heeft ze het liever niet? Geen hond die het snapt! Oké, en nu doe ik echt mijn zin!
Al die schors en kleine takjes aan die wilg! Daar moet in deze tijd van het jaar wat aan gebeuren… blinkend ding of niet!

Wat nu weer? Wat zou ik niet leuk vinden moest ik er wat van snappen? Zal eens een oog opentrekken en zien waarover ze het hebben, de baasjes! Iets op dat gekleurd vlak boven dat tokkelding, waar ik niet bij mag. Het beweegt niet zoals onze Moby Dick beneden (goudvis – n.v.d.r.) en ik hoor ook niks. Niet veel aan…

En wat zegt ze nu nog, het vrouwtje? Ze heeft het over een airedale. En zonder mijn naam? Vindt ze het nu grappig of niet? Ze snapt het niet helemaal? Nooit gezien? Wat een gedoe! Zo weet ik ook niks! Mijn mening wordt ook weer niet gevraagd, gggrrrrrr.
Prentje weg en veel getokkel op dat tokkelding. Moet ik toch eens goed bekijken als ze er niet is en naar mijn bench sleuren om mee te spelen. Jammer genoeg mag ik nooit alleen hier blijven.

Ja, zie, daar is het weer! Ben ik dat? En waar mag ik niet binnen? Weer een winkel, zeker? En waarom alleen ik niet? Gitte en Sammy en Sienna en… staan er niet bij!

Neen, Kita, dat ben jij niet! En niet alleen airdedales mogen er niet in, het is daar verboden voor alle honden! Alleen blindegeleidehonden mogen mee met hun baasje (met dank aan onze welingelichte ‘vertaal’bron)… en zo ver ben jij nog niet! Verre van!! 😉

Dus toch discriminatie, ik wist het wel! Grrgrrr, waf! :-S

 
Bron:
This travel blog photo’s source is TravelPod page: A Visit to Taishi Shrine

Hoe heb ik dit nu weer geflikt? Maar even flemen bij ’t vrouwtje, misschien helpt ze me wel uit de puree, enfin, uit de doos. Niet veel hulp van te verwachten, ze hikt van ’t lachen. Zal het me leren van overal mijn neus in te steken? Hikt ze dat echt? Ik hoor niet zo goed door dat stomme spul. En nu natuurlijk weer nog een foto ook. Sapristie, niet te doen! Help mij, help mij… uit de doos…

echte deugniet, onze airedale

Soms spookt het hier in huis… echt waar! Soms zijn hier nog honden, die niet bewegen!

Lennox, kijk dan toch, daar is ie weer, die andere hond! Het kan Lennox weer niks schelen, ik zal het alleen moeten uitvissen. Even van dichterbij bekijken…

En die blijft maar staan! Hoe lang ik ook wacht, dat beest komt maar niet om te spelen, het beweegt zelfs niet! Hoe kan dat nu? Ik wil wel spelen. Even likken! Ha!!…
Aaioei, hoor dat…

Kita, wat doe je? Stop ermee! Kom hier!

Even wachten, vrouwtje, eerst zien wat die andere hond doet: heb dus niks gehoord! 😉 Nog eens likken! Ha, hij likt ook weer! Nu spelen? Nog niks, pffff, ben het beu, wegwezen voor ik nog meer gemopper hoor van ’t vrouwtje. Mmmm, valt eigenlijk nogal mee, ze  lacht al is hier niks grappigs aan! Pffff, niet te snappen… dat mensengedoe!