Kita… de toerist!

Aha, we gaan op pad! De Franse vriendin van ’t vrouwtje, papi, het baasje, het vrouwtje en ik! Te voet nog wel! Ooooh, wat jammer: Mano mag niet mee! 😦  Die moet mee met zijn Franse baasje want hij maakt ruzie met de honden die we zullen tegenkomen, legt Mano uit. Ik moet voorzichtig zijn dus!

Het is inderdaad een eind stappen! Eerst voorbij veel blaffende honden. En geen enkele hond aan de leiband… die mogen hier zo maar op straat lopen. Die oma-hond van 14 jaar met haar lieve meneer is wel leuk!

Zijn we er? Ohlala, hier kan je pas ver zien! Mag ik nu ook los? Ik wil wel gaan kijken… Neen, dus! Zo ziet het er thuis niet uit!

Gaan we al terug? Koeien? Die bruine beesten? En kijk, ook schapen! Ze komen schaapachtig kijken. Ik ben een Airedale, dames! Daaaag. Oh, die kippen, daar wil ik wel achter rennen. Ook niet dus. Ggggrrrr

Mano, hier zijn we weer! Ik ben moe! ….zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…

PS Het vrouwtje zegt dat ik het voor één keer ook in ’t Frans moet vertellen, voor mijn nieuwe Franse fans… Bon, bon!

Alors, nous allons nous promener! L’amie française de ma patronne, le papi, mon patron, ma patronne et moi. A pied! Ooooh, c’est vraiment dommage: Mano ne peut pas nous suivre. 😦  Il doit accompagner son patron français. Il explique que c’est parce qu’il se dispute et se bat avec les chiens que nous rencontrerons. Il faut que je sois prudente!

En effet, nous marchons une bonne partie! D’abord nous passons  beaucoup de chiens qui aboient bien fort! Aucun chien est en laisse! Ils peuvent courir librement dans la rue, dis donc!!! Cette chienne-mémé de 14 ans est gentille!

Nous y sommes? Ohlala, ici c’est grand et on voit loin! Je peux aller galopper maintenant, sans laisse? Je veux aller découvrir. Non, donc…. 😦 C’est quand même bien différent ici qu’à la maison!

Nous retournons déjà? Des vaches? Ces bêtes brunes? Oh, voilà, aussi des moutons. Elles me regardent avec de grands yeux. Je suis une Airedale, mesdames!!! Au revoir! Ah, ces poules, je veux les attraper! Non plus! Ggggrrrrrr.

Mano, nous voilà de retour! Et je suis fatiguée!… zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz….

PS Ma patronne dit de raconter tout aussi en français pour une fois, pour tous mes nouveaux amis en France… Bon, bon!

 

Eindelijk!… Rennen in een echte Franse “pré”!

Ja, ja! Eindelijk! De koffie is op! We gaan buiten.
Mano gaat mee voor een wandeling. Ben eens benieuwd waar we naartoe gaan. Mano moet zelfs niet aan de leiband. En ik wel?! Nu ja, hij woont hier al heel lang, hij weet wel waar hij moet zijn. En nu? Langs kleine weggetjes, zonder huizen… En nu gaan we het gras in. Even aan bijten: dat gras is wel heel lang, met allemaal gele bloemetjes. Dat is thuis in de speelwei niet.

Kita, dit is geen hondenspeelwei, dit is een echte wei. Soms staan hier koeien!

Aaaaaahhhggrrrrr, koeien? Brrrr. Nu ook? Even rondkijken, geen koe te zien! Wat nu? Het vrouwtje maakt mijn leiband los? En dan? Wat zeg je, Mano? Lopen? Rennen? Ja, dat kan ik wel!
Oei, vrouwtje roept! Snel terug! Dat lange gras kriebelt wel en ik word er snel moe van.

Wat zeg je, Mano? Naar de vijver? Ikke? En jij niet? Ah, jij kent het al en het is ver. Zal eens gaan kijken!
Heel interessant. Even pootje baden. Baasjes roepen. Dat hoor ik even niet! Dit is interessanter. Neen, ik heb nog geen zin om te komen, roep maar! Een Airedale moet immers ondeugend zijn… 🙂
Aaai, ben helemaal nat. Zal toch maar eens gaan kijken, daarboven bij ’t vrouwtje.

Hier ben ik weer! Hijghijghijg. Terug aan de leiband, ik had het kunnen denken… maar het was wel leuk, hihi! 🙂

Een nieuwe vriend!… Mano!

Vanmorgen slapen de baasjes wel lang: ik kan het zien vanuit mijn huisje in het heel grote huis. Aha, nu mag ik er uit! Haphap en dan naar buiten! Een fikse wandeling met het vrouwtje. Ik mag mee gaan ontbijten ook, moet wel netjes onder de tafel liggen… beetje moeilijk, er is veel te zien! 🙂

Weer de auto in! Weer rijden, stoppen, plassen, drinken, rijden… zzzzzzzzzzzzzzzzzzzz… Maar nu zijn we er, ik moet wakker worden, zegt het vrouwtje. En ik hop uit de auto als ze het zegt. Even zitten en rondkijken: een lieve mevrouw, een grote (aaiaai) opa-hond, een vriendelijke meneer, een grote tuin, het gaat hier naar boven en naar beneden… hoe groot hier… ik kan heel ver zien… Nu rechtspringen en naar de mevrouw hollen! Ze kent mijn naam, sapristie! Maar ze is nog minder goed in hondentaal dan mijn vrouwtje. Oei, mijn baasjes praten nu ook zo raar met de mevrouw en de meneer!

Ah, ja, het vrouwtje heeft uitgelegd dat we bij de Franse vriendin van ’t vrouwtje gaan logeren. Dat zal hier zijn! Ik snap het! Oh, en die opa-hond is dan de vriend van Lennox. Wat zei Lennox nu weer? Hoe heet hij? Mano! Ja, zo was het: Mano. Het baasje kent hem ook! 😉

Dag Mano! Mag ik met je spelen? Ja? Dat is leuk! Jaja, ik vraag het wel aan de baasjes of ik met je mee mag gaan hollen in de wei! Komt wel in orde, maar nog even wachten, vrees ik. Het vrouwtje heeft zo haar eigen willetje, zij beslist…! 😉

Kom Kita, mee naar binnen. Stop met spelen. We gaan pas straks hollen!

Wat heb ik je nu gezegd! 😉

Reis?… Wat is dat nu weer?

Wat gebeurt er toch allemaal? Mijn huisje van in ’t bureau van de baasjes wordt toegevouwen. En Lennox is ook niet meer thuis! En grote tassen in de gang. Ik snap er niks van.

Vrouwtje gaat nog een stevig ontbijt maken, zegt ze. En ik krijg niks! Zeg eens! Ggggrrrr. Vrouwtje gaat even weg uit de keuken. Ha!!! Heel snel zijn. Het staat helemaal achteraan op ’t aanrecht. Denkt ze dan echt dat ik er niet bij kan?

Kita!!!!!!! Wat deed je nu? Twee hele eieren pikken en opeten en de hele doos stuk! Foei! Stoute Kita. Nu ga je zeker wagenziek worden tijdens de reis!

Reis? Wat is dat? Zal maar trieste kop trekken. Helpt misschien wel…
Zie je wel, daar is het gareeltje al en ik mag mee in de auto. 🙂 Moet eerst een piepklein snoepje opeten, voor toeristen of zoiets… En we gaan ver rijden want het vrouwtje komt naast mij zitten!

Wat een gedoe! Rijden, stoppen, plassen, drinken, rijden… ohlalala!
Baasjes sakkeren een beetje! Maar niet op mij deze keer! 🙂 Wel op al die rijen auto’s hier. Parijs? Is dat een hond? Ik zie er geen! En nu ook veel minder auto’s.

En nu gaat mijn opgevouwen huisje mee naar een héééél groot huis. Met een vriendelijke mevrouw, dat wel. De baasjes vouwen mijn huisje open in een kamer met een bed? En waar is ’t bureau??? Ik mag wat rondsnuffelen en moet dan bed in, zegt het vrouwtje. Eerst neemt ze het blinkend doosje nog…

Kita, in de bench! Flinke meid! Mooie dodo!

Hihi, de baasjes ook in bed! En zie daar! Een rechthoekig ding met vanalles dat beweegt en het vrouwtje moet zelfs niet tokkelen, oh, er is ook geen tokkelding! 😦
Ben moe! …..zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…