Toeren door het park

Mijn oude knoken willen echt niet mee vandaag. Daar heeft Meneer de Baas nu anders even geen boodschap aan, zo lijkt het wel. Op wandel met aan elke kant een hond – grote stappen, rasse schreden – het moet blijkbaar nogal vooruitgaan! Geen tijd om ons ordentelijk en op het gemak uit te laten. Die Kita dartelt lustig mee natuurlijk, daar aan de andere kant. Hallo, een beetje solidariteit zou misschien geen kwaad kunnen?!

Even een drolletje eruit persen. Dan moet hij wel stoppen en wachten. Mmmmm… moeilijk! Ik heb er namelijk vanochtend ook al eentje gedropt. Tja, met moeite twee minuscule brokjes. Gehaast plukt de Baas het resultaat met een plastic zakje uit het gras en hop, we moeten weer verder. Heeft die peper in zijn gat of zo? Ha, ons Kita zet zich ook even aan de kant voor een sanitaire stop. Goed zo, meisje! Weer even pauze…

Daar gaan we weer. Mag ik even wat snuffelen daar, aan die boomstam? Snok! Baas is alweer verder, achter Kita aan, die voor hem uit loopt te trekken. Hé, felle bakvis van een airedale, rustig aan, hé! Verdulleme, nu nog een tweede toer! En die Kita maar gezwind vooroplopen… Zucht! Ik moet echt even zitten, hoor, jongens. Plof! Voila, ik lig… Pfff. Euh, wat zie ik daar? Een verlokkelijk snoepje?? Mm, allez vooruit dan, ik zal nog eens een effort doen… (Lennox)

Deugnieterij en grijs haar

Zeg, Bazin, die Kita likt wel aan de borden in de afwasmachine, hé! Ik dacht dat dat niet mocht. Die jeugd van tegenwoordig permitteert zich zomaar alles en met een brutaliteit die aan het onwaarschijnlijke grenst. Ik weet nog goed de allereerste – en misschien wel enige – keer dat ik mijn neus eens in de richting van die vuile afwas stak… Amai, dat heb ik toen wel geweten! Maar die Kita, daar zegt amper iemand iets van.

Nu, ik snap haar wel. Die vuile borden, dat kan toch zo verdomd aantrekkelijk ruiken, hé! Wat ze allemaal opeten, weet ik niet, maar er zit alleszins een pak meer afwisseling in dan in die droge brokken die wij hier alle dagen krijgen. Oké, aan tafel kunnen er af en toe wel wat stukjes fruit af, die we toegeworpen krijgen, maar komen zitten bedelen aan tafel mag dan weer niet. Niet simpel allemaal. Gelukkig wacht Kita netjes haar beurt af.

Dat kent ze wel, die kleine schurk. Ze weet dat ik over het algemeen geduldig en vriendelijk tegen haar ben, maar dat ik haar neus eraf dreig te bijten, als het op lekkers aankomt. Eerst ik een stukje en dan pas zij aan de beurt! Ah ja! Van mij mag ze dan best ook een lekker stukje hebben, hoor. Zo zijn we dan ook wel weer. Zolang ze haar plaats in de roedel maar weet en respecteert. Noblesse oblige, nietwaar! Grijze haren zijn er om gewaardeerd te worden.

Smakelijk! (Lennox)

 

De keet op stelten

Oef. Ze zijn de deur uit allemaal. Kom ik eindelijk nog eens aan wat rust toe. Uit gaan eten, zei de Bazin tegen de Baas, als ik dat goed begrepen heb, “omdat het zonnetje nog eens lekker schijnt”… Tja, als mijn oude knoken mij niet bedriegen, zal dat hun nog wel tegenvallen, want het gaat straks fiks regenen, denk ik, en misschien wel hagelen, maar… ze doen maar. Als ze dat zot geval van een airedale maar meepakken.

Wat een leven in huis! Dat moest ik in mijn tijd eens allemaal uitgespookt hebben! Je zou wat gehoord hebben: “Af! Lennox, neen! In de mand!” Maar die Kita, ho maar! Die mag hier alles tegenwoordig: tegen hen op kruipen als ze aan tafel zitten, in het gezicht van de Bazin likken, zomaar wat blaffen… Als de Bazin even de ruimte verlaat, begint die Kita me daar toch iedere keer te piepen en te janken! Gelukkig stopt het meestal snel.

Ik snap dat toch niet, hoor. Dan heb je eens even wat tijd voor jezelf, kun je er eens goed en in alle rust voor gaan liggen, zonder dat er van alles moet of niet mag… En dan gaat ze zelf zo’n kabaal maken! Dan sleuren ze je overal mee naartoe en houd je geen tijd over voor jezelf. Nu goed, die Kita leert het nog wel. Ik ga dat bericht hier opslaan en posten, en dan gezellig in mijn eentje een uiltje knappen, vooraleer de keet straks weer ferm op stelten staat. 

Zzzzz… (Lennox)

Ocharme die Lennox, hij moest thuisblijven... 😦