Drukke dagen, drukke dagen! Hondenlief! Vakantie is om te rusten, leerde ik van opa Lennox! Amaai!
Gisteren: naar Perpezac-le-noir. Dacht eerst dat we naar een andere hond gingen… Neen dus, we gingen naar water. Met eendjes, zoals thuis. Wel een veel groter water dan in ons park.

Vandaag gareeltje aan en ik krijg een druif met een kwartje toeristenpilletje: we gaan dus een eind rijden! Zie je wel: auto in! Het vrouwtje en het baasje praten over Pompadour en Ségur le Château en ook over Nederlanders.

Halfweg! Kita, hop! Uit de auto: we gaan kijken!

Hier zouden veel paarden moeten zijn, maar ik zie er geen! Hoera! Want ik ben bang van paarden. 😉 Nu we hier toch zijn, wil ik wel alles zien. Ik wil over die muur klauteren om in die rare wei te gaan rennen. Mag natuurlijk weer niet van het vrouwtje! In het paardenkasteel van Pompadour mogen we niet binnen… (oef! :-))

Weer verder dus! We zijn te vroeg: de Nederlandse baasjes en hun honden zijn er nog niet! Ja toch, kijk! De baasjes wuiven! Twee nieuwe hondenvriendjes! Hoera!! Wat een dolle bedoening om al die hondjes en baasjes dag te zeggen! Die zwarte lijkt wel familie van mijn opa Lennox! 🙂
De baasjes gaan samen lunchen: een Nederlands-Belgische lunch in Frankrijk! Nou, ze maken het wel moeilijk! Wij moeten alle drie netjes blijven liggen. Ik ben best braaf, vind ik zelf! Het duurt wel een beetje lang en we verhuizen van de ene tafel naar de andere: in de zon, uit de zon, naar een tafel met bestek… Lekker, zeggen de baasjes! Daar is het blinkend doosje!
En nu gaan we nog een beetje wandelen… we poseren zelfs voor het blinkend doosje! 😉

Komaan, Kita, nu rijden we weer naar Mano! Instappen!

Oké, oké! … zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz…