Op doktersvisite

Die drukdoenerij… Meestal wijst die erop dat ze zo meteen gaan vertrekken. Ik verheug me al op de rust in huis die dan volgt… Ze nemen Kita mee en ik mag dan de keet bewaken. Niet dat ik zo fanatiek waak, hoor, maar het gedacht – hùn gedacht – is alles, hé. “Lennox! Kom je?” Wat nu? Moet ik komen?! Om elf uur ’s morgens, als ze vertrekken en als we vanochtend al uitgebreid uitgelaten zijn? Hier klopt iets niet…

“Komaan, Lennox, we komen te laat!” Oké, oké, ’t is al goed, ik kom al. Wat is dit nu weer voor gekkigheid? En Kita gaat niet mee? Voor één keer blijft die alleen thuis, of wat? Op de achterbank van de auto springen gaat lang niet meer zo vlot als weleer. Voila, ik zit. En nu? Dat ritje komt me vaag bekend voor… Is dat niet de dierenkliniek? Ai, gemengde gevoelens: snoepjes, ja, maar ook nare betastingen en vervelende prikken!

Zo, ’t is achter de rug. Al bij al viel het nog mee. Eén venijnige prik op het laatst, maar ik heb heel wat brokjes toegestopt gekregen. Als je maar genoeg theater maakt, krijg je altijd lekkers. Ver is het niet, want daar zijn we alweer. Hé, Kita, ik ben terug! Moet je nu eens wat weten? Jij moet binnenkort ook, want je gaat mee op reis of zoiets, en dan moet je prikken krijgen. Knap vervelend, hoor! Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb. (Lennox)

P.S.: Als ik dat goed gehoord heb, woog ik weer netjes 31,30 kg. Niet slecht, hé, voor een ouwe labrador: na al die jaren nog altijd stabiel op gewicht!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s