Vandaag is een beetje speciaal! Vandaag vertel ik mijn 200ste verhaaltje! En dat wil ik vertellen over mijn opa Lennox! Ik ben heel trots op mijn opa en beste vriend.

Mijn opa Lennox gaat vandaag mee naar de wei! Hij is een kranige oude heer! Mijn opa Lennox is de enige echte opa in onze speelwei! Sinds Mohs ook naar de Grobber ging – wel triest, hé – , is hij de enige van de opa’s die overblijft. En hij is nu de “patron” van de wei, zegt het vrouwtje soms. Ik snap dat wel niet, maar het zal wel waar zijn wat het vrouwtje zegt! 😉

Als opa Lennox naar de wei komt, gaan alle hondjes wel eens dag zeggen. En mijn opa wandelt wel een keer of drie, vier helemaal rond en hij inspecteert alles. Alles heeft hij gesnuft. Hij weet dan weer alle nieuwtjes: wie was er op de wei? Wie heeft waar gelopen? Waar zitten de mollen? Waar waren de konijntjes? Hij weet het dan allemaal! 😉

Soms komt hij kijken waar wij mee aan ’t spelen zijn! Maar spelen doet hij niet meer zo veel, heel soms nog wel!

Kita, dat is niet goed voor mijn oude knoken, weet je dat nu nog niet?!

Het vrouwtje zegt dat ze heel blij is dat hij wat bedaarder is. Wat dat is? Geen idee! Maar het heeft met de plassen te maken…

Vroeger, kleine snotneus, toen ik nog jong was en geen zere knoken had, ging ik liggen rollen in de plassen en het slijk! Neem van mij aan dat je daar best niet mee begint… want dan… dan gaan de poppen pas aan het dansen!

Zeg, opa, wat zijn poppendansen?

Dat leer je nog wel! 😉 Laat mij nu maar wandelen!