Het rode gareeltje komt te voorschijn: dat betekent dat we op pad gaan. Misschien met de tram?

Ja, Kita. we gaan met de tram naar de hondenwei aan de Harmonie!

Harmonie? Gggrrrief, ken ik niet. Maar hondenwei klinkt goed. Ik ben superbraaf op de tram. Vrouwtje, dat zie je toch wel hé? Ja, ik weet het: ik lig midden in de gang. De mensen kunnen er toch naast en ze zeggen dat ik superschattig ben… 😉
Ha, ja, ik zie het al: de wei met de kleine hondjes. Nu is er zelfs een grote, ze heet Zita. Leuk spelen.
Vertrekken we nu al? Wat zegt het vrouwtje? Gaan we weer helemaal te voet naar huis? Dat is iets nieuws. Vorige zaterdag ook al. En het vrouwtje wil plikplokken: ze wil plaatjes maken voor fans met grote dorst. Ze doet maar… Moet ik er bij op? pppffffff, waf! 🙂

Oké, we gaan verder! Neen, dit meent ze niet! De glazen deur met de stenen woef… aaai, weer prikken? Nee, oef, alleen maar druppeltjes kopen voor mijn opa Lennox. Ik zal eens laten zien dat ik ook flink kan zijn en ik geef geen waf ook al waffen die twee kleine hondjes heel hard. Ik moet wel even op de weegschaal: 22,900 kg. Zonder jas weeg ik minder natuurlijk! Snoepjes komen eraan! 😉

Komaan vrouwtje, kunst interesseert me niet! En wat is dit? Een stenen speelweitje zonder honden, waar water uit de grond spuit? Niks voor mij! Zijn we er bijna? Ik ben moe! Nog maar aan die kerk? En daar beneden rijdt een trein, maar de bloemetjes vind ik leuker! Ha, nu zijn we bijna thuis: hier beneden rijden heel veel auto’s… Nu naar ons park, maar ik ben te moe om acher de konijntjes te willen hollen…

Komaan, Kita, we zijn bijna thuis!